"jullie moeten dat kind nodig eens voorlichten!"
shockeerde ze haar ouders,
doelend op haar een jaar jongere zuster.
haar ouders gingen van het principe uit:
je voedt de eerste goed op
en die doet dan de rest vanzelf.
mooi niet, mompelt ze.
voorlichten dat is vertellen hoe kinderen
worden gemaakt, voorkomen en geboren.
waarom licht ze zelf haar zuster niet in dan?
omdat ze het een dom achterlijk wicht vindt
dat zich bezighoudt met zaken waar zij ver boven staat.
zij heeft geen behoefte aan voorlichting.
ze wil er niets mee te maken hebben.
dat gedoe is goed voor halve garen
die nix anders aan hun hoofd hebben
dan het leven van alledag.
daar spuugt ze op.
"je hebt nu nog een lief gezichtje,"
bemoeit jeanne basewitsch zich met haar:
"maar je moet uitkijken dat er zich
geen sarcastische trekjes op vastzetten."
de geur in jeanne haar kamer is niet te verdragen
en ze zit zich ook nog eens te bestuiven
met stinkende losse poeder
die vastkoekt op haar grote, vlezige gezicht.
ze heeft juist de restanten van haar wenkbrauwen
zo goed en zo kwaad als ze zien kan
weggeschoren en daarvoor in de plaats,
en twee cm hoger, zwarte strepen getrokken
die op rudimentair getekende
heel sippe mondjes lijken, want ze probeert
nog steeds op zarah leander te lijken.
haar lippen kleurt ze om het kwartier
met een kersenrode stift die losse
klonters achterlaat, naar haar kin afzakkend
zodat haar mond het aanzien heeft van
een krater met veel lava eromheen.
wie zou daar geen
sarcastische trekjes van krijgen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten