natuurlijk is het wong zelf
die uitverkoren is
om de hoofdrol te vertolken
in de film over een eenvoudige Struyckse knaap
die met lef en ongedwongenheid
zijn weg omhoog vindt
in de avontuurlijke wereld
van de journalistiek en die
en passant de harten van alle medespelers
evenals de harten van de kijkers verovert.
het gaat er niet om dat hij tegenstanders verslaat,
daar verlies je alleen maar lezers, modellen mee:
het is de kunst ze aan je zijde te scharen
zodat je altijd een natuurlijke ladder
bij je hebt, waarop je je kunt verheffen
om over de schutting te kijken,
want de meest intrigerende reportages
worden toch gemaakt terwijl de hoofdfiguren
zich op hun gemak en onbespied wanen.
wong weet van netwerken,
van bemoedigen en ontkrachten, en de film
zit al helemaal in zijn hoofd.
er is alleen één moeilijkheid:
hoe komt hij aan de jonge wong?
omdat hij uiteraard niet duldt
dat een andere acteur hem overvleugelt,
maar ook omdat hij zijn levensverhaal
niet, zij het deels, wil laten vertolken
door een ongetalenteerde sukkel,
moet hij trucs gaan bedenken.
hij neemt zijn toevlucht tot
een zeer geavanceerd bewerkingsprogramma,
waarmee hij beelden kan manipuleren, vermageren,
ontrimpelen, opvullen, verfletsen en versnellen.
dat gaat allemaal aardig maar hij ziet zelf ook wel
dat zijn gang, zijn houding, zijn motoriek
niet meer van gisteren zijn.
wat oh wat te doen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten