diva's

zo kabbelt de fotoclub voort

totdat wong opeens met zijn

regisseurs- en filmersplannen

te voorschijn treedt en iedereen

het gevoel geeft dat hij zich bezint

op wie hij de hoofdrol laat spelen.

hij laat zich er niet over uit

en houdt zich voorlopig bezig met

het uitproberen van zijn toestel onder

lastige omstandigheden.

de beelden op de monitor zien er vaak

helder en kleurig uit maar

bij afdrukken valt dat tegen.
te grof van korrel, te blauw,
verkeerde schaduwen, zon tegen,

te onnatuurlijk, wolken verdwenen

en zo maar door.
hij maakt echter

van ieder vrouwelijk lid

een vleiende reportage.

de dames dossen zich uit voor hem,

dragen meer leggings, kousen zelfs,

voyante shawls, hoedjes, pruiken,

veranderen hun kapsels, laten

hun oogleden optrekken, hun rimpels dichtspuiten,

hun wenkbrauwen bijkleuren,

lachen als hij grappen maakt,

zwaaien op de brug bij groepsfoto's,

die hij strak dirigeert.

af en toe laat hij de term "Hollywood" vallen

om de dames aan te moedigen, die echter

totaal geen aanmoediging van node hebben.

maar toch is hun lach warmer, tonen ze

of bedekken ze hun tanden bewuster,

uiten ze zich wat joliger, zwieren ze

wat meer vanuit de heupen,

zonder, vreemd genoeg,

ook maar in het minst te vervallen

in enige vorm van jaloezie.

niet dat wat niet getoond wordt

niet aanwezig kan zijn, maar hoe dan ook

het is goed toeven zo, en britty

moedigt met intieme gesprekjes,

met mensenkennis en empathie,

de zusterliefde aan.