aan willem wordt het lesblok
"kerstballen breien" toevertrouwd.
dat wil zeggen: de theorie,
want hij kan nog geen breinaald
van een satéstokje onderscheiden.
daarvoor heeft hij brocante als co-docent
toegewezen gekregen.
hij vindt het een merkwaardige keuze
van de kerstman maar hoedt zich voorlopig
voor iedere vorm van vragen stellen of commentaar.
hij vermoedt dat sinterklaas erachter zit
en wacht af, terwijl hij doet wat hij kan.
brocante heeft een hekel aan theorie
en stelt voor om meteen de koe bij de hoorns te grijpen.
ze schrijft een speurtocht uit voor de leerlingen.
die worden op zoek gestuurd naar oude breinaalden,
bolletjes wol, antieke naaldenkokers,
-kokers voor haaknaalden
-kokers voor haaknaalden
zijn ook van harte welkom- en marmeren kerstballen,
want die zijn momenteel erg
in trek in haar winkel, brengen schatten op.
willem geeft de dag voor de excursie
een korte motivatieles.
dat is de afspraak tenminste,
dat is de afspraak tenminste,
eenzijdig en nonchalant door brocante verordonneerd.
hij wil niet meteen moeilijk doen en ligt zodoende
de hele nacht te piekeren over hoe hij
het voor elkaar kan krijgen om in één keer
een onsterfelijke indruk te maken op zijn
voormalige spaanse collega's, die toch al
de neiging hebben hem een beetje lacherig te bejegenen.
wat moet hij zeggen, hoe wast hij dit varkentje?
heeft hij te hoog gegrepen?
was wiese walla er nog maar...
om 5 uur in de ochtend
bezoekt hij haar graf,
voelt zich weer de enige echte vondeling,
vindt inspiratie in het bosje
plastic bloemen dat haar graf nog siert.
hij merkt duidelijk dat ze hem
daarmee iets wil duidelijk maken.
hij heeft het daar zelf gepoot, gelooft hij,
en wiese walla heeft het aanvaard.
ze spreekt erdoor tot hem.
hij voelt dat:
"zulke dingen voel je,"
mompelt hij terwijl hij zich bukt
om haar beter te verstaan
en de gele bloem even aan te raken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten