wong mag dan wel
een eersteklas fotofilosoof zijn
aan zwart-wit heeft hij een broertje dood.
"zwart-wit is te hard,"
zegt hij "te recht voor zijn raap,
te goed of fout, te recht of krom.
ik houd van de nuances,
de grijzen, het grauw,
de kleuren, het spel van strakke
met vage contouren,
van afstand nemen, niet zo
scherp, niet zo fel.
ik houd van kwinkslagen en
het sparen van zowel de kool
als de geit.
als de geit.
daar word ik wijzer van.
je vangt vliegen met stroop.
goed, goed het zijn maar vliegen
maar wat moet ik met adelaars?
ik ben geen mof!
ik hou van soep, van
gezelligheid en dan kun je
alles niet zo indelen
in zwart en wit en links
en rechts en goed en kwaad,
boven en beneden. dan doe je
water bij de wijn
en maak je van een mug
geen olifant, dan begin je niet
aan veelzeggende portretten.
dan behandel je vrouwen met zachtheid
dan zorg je dat er afstand blijft,
dat je object zich niet
al te duidelijk kan herkennen,
je rondt de scherpe kantjes
een beetje af, je blurt
rimpels weg en probeert vooral
je modellen blij te maken
met geromantiseerde foto's,
waarin ze inderdaad
wat op elkaar lijken, dat wel:
maar is niet iedere vrouw
in wezen een schattig oosters meisje?"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten