geen koei zonder loei

terwijl de wereld doordraait, vervuilt,

wegkwijnt, wordt vermoord, zingt

jolkapelle, zingt en dompelt zich onder

in het weldadige bad van welbehagen

dat de vreemdeling met zich brengt.

in plaats van te somberen en kiften,

van hot naar her te rennen

op zoek naar geluk, vijanden en prikkels,

in plaats van te kiften en moedeloos worden,

zich te laten terneerslaan,

veert jolkapelle op en geniet

van zichzelf, van het op plaatselijke schaal

uitstralen van behulpzaamheid en mededogen

zonder aanzien des persoons.

de kronikeur kijkt verbaasd om zich heen

en heeft dag- en nachtwerk aan

het beschrijven en duiden van wat zich

de laatste tijd voltrekt aan wonderbaarlijks.

hij is een beetje vastgelopen

in zijn onderzoek naar het leven van de boer.

die is nog spoorloos en diens vrouw

is niet in het minst bereid mee te werken,

zegt botweg: "laat die trouweloze

doodvallen, oplossen, laat die noorderzonner

verbranden of verdrinken achter de einder!"

dat zijn krasse woorden, maar

ze beschermt zich ermee tegen giftige bitterheid,

meent de kronikeur, die tevens opmerkt

hoe haar taalgebruik aan het veranderen is

van besmuikt, bescheiden, toch aanpakkend,

naar ronduit, naar woest en weerbaar.

ze heeft voor hete vuren gestaan

maar het is alsof ze de laatste tijd

roekeloos een stap naar voren heeft gedaan

en nu zelf in vuur en vlam staat.

de schoonheids- en camouflagesalon

in de oude woning van wiese walla

is gesloten met de bekende

kanten gordijnen van wiese zelf nog.

en geen haan die ernaar kraait.

de jolkapellers zijn toe aan het ontdekken

van hun innerlijke schoonheid.

sedert de kerstdagen zijn alle lantarenpalen

omwikkeld met kunstig gebreide shawls,

al dan niet versierd met wollen kerstballen,

waarop aan boei ontleende teksten als:
"geen groei zonder snoei",

 in alle mogelijke varianten,
want je ziet ook:

"geen bloei zonder groei"

"geen loei zonder koei",

"geen welk zonder kelk",

"geen leven zonder sneven",

en het gaat door met:
"verregen en joel",
"ìk ben óók uniek!",
"keeromme en beef",
 "ontmoet en verlaat",
"neem en kom mee",
"sta open en wandel",
"verzeng en herleef",
"verblij en gedij",
"zing, spring, swing",
"verwijf en overleef",

"over en uit hoera"
"verblind en heers",

"stap op en omarm",
"neem een hapje van mij",
"spring en verpulver",

"je bent een prachtmens, jij ook",

en zo voort.

alle jolkapelse palen

zijn met dit soort dassen gestrikt.

er komen bewegingen en

tegenbewegingen uit voort.

iedere paal lijkt een ontmoetingsplek

voor gedreven groepen "getuigen"
van toch wisselende samenstelling.

de kronikeur haast zich

van de ene shawlpaal naar de andere.

de palen worden aangeduid

met de namen van hun bekleding.

onder de lantaarn "leef!!!!"

hangen veel lijders aan melancholie

en algemene levensklachten rond:

ze raken de shawl eerbiedig aan

en prevelen hun brevieren, verzinnen klanken,

schietgebeden, mantra's en mompelingen

om te bezweren, om uiting te geven

aan de volheid huns harten,

om zich te laven aan de kracht

van de grote elektrieke fallus.

en dat is dan slechts één

van de 123 lantarenpalen waarvan

de kronikeur moet getuigen.

hij bezwijkt welhaast

onder de last van zijn taak.

kan hij iemand in dienst nemen

om hem te helpen en steunen?

de enige die in aanmerking komt

is de poeet...ja hoe gaat

het eigenlijk met hem?

hij vertoont zich niet in de bongerd

sinds jeanne er woont, hoe redt hij zich?

hoe kan hij rust vinden, verkwijnt hij?

aangezien hij nooit opendoet

wacht de kronikeur hem op

in "het zinkend schip" na een dag

waarop hij de ene lantarenpaal

niet meer kan onderscheiden van de andere.