de lantarenmeditaties gaan zoals ze gaan.
iedere paal heeft zijn eigen groep
op geëikte momenten van de dag.
er wordt gedanst en gehuppeld,
er staan lieden die last hebben
van opspelend zitvlees, andere kunnen
van opspelend zitvlees, andere kunnen
niet zo lang op de been blijven
en storten zich, weer of geen weer,
in een driehoekszit, al dan niet
van de vuile of heilige stoep afgescheiden
door doeken, kussens, ondersteunende handen
of zelfs de ruggen van medebroeders.
er wordt intensief en lang gemediteerd
maar weinig aan de tuin gedaan.
huizen en straten vervuilen,
tuinen en plantsoenen groeien de gemeente uit,
er wordt niet meer gekookt,
niemand reinigt zijn of andermans kleding,
zelfs wast men zichzelf niet meer.
huisdieren lopen overal vrij rond
hun kostje zelf bijeen te scharrelen.
niemand heeft meer oog
voor het leven van alledag, voor het doen
wat gedaan moet worden.
als dies meer na aanhoudende geruchten
over het verval van jolkapelle
eens poolshoogte komt nemen
barst deze geharde journalist,
deze vriend van altijd praktische wiese walla,
uit in geweeklaag en tandenknars.
"zo kan het niet langer" luidt de kop
van zijn hoofdartikel op de voorpagina
van "ons kraaltje", dat hij ook
aanbiedt aan de redactie
-wie dat tegenwoordig ook is of moge zijn-
van "het jolkapellertje".
Geen opmerkingen:
Een reactie posten