110424 boompjeklimmen

110424 boompje klimmen
als er genoeg gegeten en gedronken is
en alle andere bezoekers zijn weg,
dan gaan padieloe, madieleid, wiekeloe, vita
en wanny een wandeling maken naar het park.
dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
allereerst moet beslist worden of, en zo ja welke,
voertuigen er meegaan. wiekeloe wil met een fiets,
vita blijft bij het gezelschap en toont wanny
dat ze zowel staand als zittend kan steppen.
meteen nadat ze dat gedaan heeft
wil ze niet verder met de autoped.
ze wil fietsen, ze wil haar fietsje ophalen.
dat gebeurt niet. dat had ze eerder moeten bedenken.
ze gooit het kopje in de wind en begint
hartverscheurend te huilen,
gooit de step van zich af
en wil ook niet meer verder lopen.
padieloe neemt haar op zijn schouders.
madieleid en wanny zeggen dat ze stil moet zijn.
ze blijft gillen en dan gaat ze weer
van de schouders af en padieloe
verstopt de autoped zolang in de bosjes
ze gilt gewoon door, ook als madieleid
haar bij de hand houdt en tot stilte maant.
wanny probeert nog een oude truc van omabrandts:
"kom jij maar met mij mee. ik weet
wel raad met gillende kinderen!"
maar vita is niet geïmponeerd want ze weet
dat haar ouders altijd voor haar opkomen.
padieloe neemt haar apart
als madieleid het bijna niet meer aankan.
hij blijft met haar achter en komt weldra
met een zwijgend kind terug.
intussen staat wiekeloe bij iedere stoep stil.
hij zwijgt ook.
langzaamaan leeft vita weer op en wiekeloe
ontdekt een meerkoet met nest
onder de brug met 9 eitjes.
plotseling is hij heel erg boos en huilt van woede.
wat is er aan de hand?
"jullie zijn niet naar de boom gegaan
en ik wou in die boom klimmen
en jullie gingen er niet heen."
na een advies om volgende keer
zijn verlangens tijdig uit te spreken
en een discussie over dat hij niet
dezelfde weg terug wil, omdat dat saai is
en zijn ouders wel dezelfde weg terug willen
om de step op te halen,
rijdt hij voorop naar de bomen.
de velden liggen vol zonnende
en spelende jongeren.
wiekeloe legt zijn fiets neer
en dan gaan zijn ouders zitten
om wat te drinken terwijl vita
hem achterna gaat en ook de boom in wil,
daarbij geholpen door wanny, die fotografeert
wat maar gevraagd wordt.
wiekeloe wil dat ze er een filmpje van maakt
maar dat weigert ze
en ze moet uitleggen waarom ze dat niet wil
en dat wordt aanvaard ("niemand kijkt ooit").
dan wordt er wat gedronken en gepraat
en als wiekeloe en vita uit de boom zijn
proberen we naar huis te gaan.
wiekeloe schiet wel op en fietst
met zijn vader mee terwijl vita
overal speeltuintjes en paaltjes en
klimdingen en wipkippen ziet,
die absoluut niet overgeslagen kunnen worden.
intussen slaagt madieleid er ook nog in
om een praatje met wanny te maken over
dat ze graag papieren foto-albums zou willen
maar daar niet aan toe komt, over de markiezen
die er moeten komen voor de slaapkamer,
over genen en de invloed van de omgeving.
in dat laatste verband vertelt ze
dat ze met moeite tegenhoudt
dat ze wiekeloe stekeltjeshaar moet knippen.
ze vertelt ook dat ze de kattenspullen
nog even wilde bewaren, maar wiekeloe
wilde dat ze meteen weggedaan werden.
wanny denkt nog even na over het gesprek met omacarla,
die zegt dat ze een zeer oude applecomputer heeft
en zodoende de foto's niet kan zien.
wanny raadde haar dringend aan te denken
aan dat wiekeloe al vanaf volgend jaar kan mailen.
madieleid heeft zichtbaar last
van de drukte en lastpakkerij van de kinderen.
wanny denkt weer aan niet schipperen waar
loodsen geboden is, zegt dat niet, drinkt nog even
een biertje, bewondert de kiwi
en stapt weer op de fiets.