de zinkers

in jolkapelle is een club opgericht.

wat, alwéér een club? ja alweer een club.

deze heeft hoge aspiraties, grote pretenties.

de leden streven ernaar in eigen behoeften

te voorzien door middel van

verregaande deling en herverdeling,

samenwerking, onderlinge zorgverlening.

het uitwisselen van diensten en goederen.

zoiets ongeveer.

als de beurs maar gesloten blijft.

ze willen terug naar de oerhandel,

het begin, afzinken naar de pure bodem

of zoiets, begrijpen de jolkapellers,

die ze weldra "de zinkers" dopen.

er worden punten uitgedeeld en aanvaard,

zodat bekend wordt wie veel, wie

minder geeft en/of gebruikt,

en wie zich probeert te drukken

door zich als gluurder op te stellen

en uitsluitend te genieten

tijdens de wekelijkse bijeenkomsten

van de vogels van diverse pluimage.

die laatste categorie wordt wel

achter de vodden gezeten, want:

"iedereen is verplicht binnen een kalenderjaar

een keer boven en een keer onder nul te staan,"

stelt het handboek nadrukkelijk.

heel wat veelgebruikers hebben

zo een groot tekort dat ze

 hand- en spandiensten moeten aanbieden,

die meestal niet al te veel opleveren,

zoals het schoonmaken van iemands stallen

of het vervoeren van stukgoed.

allemaal voeren ze goede redenen aan
over het  hoe en waarom
 van hun voor- of achterstand

en zien ze uit naar toekomstige overvloed.

het is toch een idealistische vereniging

vol leden die vaak hun brood niet

kunnen verdienen in de consumptiemaatschappij

en vanzelf dus alles willen hergebruiken, repareren,

uitlenen, anderen van dienst zijn.

het zit er ook vol eenzame ploeteraars,

die hun leven moeilijk van de grond kunnen krijgen,

fundamentalisten in alle soorten en maten

en andere zonderlingen

die goed gedijen in een omgeving

waarin elk lid weet

dat er op iedereen wel een vlekje zit

en dat menigeen iets op zijn kerfstok heeft.

daar wordt niet over gesproken.

het is altijd van: "respect, ik eis respect

en ik geef respect."

mocht je toevallig bij iemand thuis

iets komen afleveren of ophalen

en je laat je overhalen

tot het samen nuttigen van een consumptie,

dan kom je voorlopig niet meer weg,

want menigeen blijkt op springen te staan

qua behoeft aan een luisterend oor of veel meer.

verbaas je niet als de open haard

speciaal voor jou is aangestoken

door iemand die je nog nooit hebt ontmoet,

of dat iemand je onverwijld binnenrukt

en je overvalt met verhalen

die al wat je tot dan toe

hebt gelezen, gefantaseerd of bekeken

volledig in het niet doen zinken.

terwijl de haren je te berge rijzen

zit er tegenover je iemand vrolijk

lachend te vertellen over zijn leven

dat bestaat uit de gruwelijkste

tafrelen, misverstanden, toevalstreffers

en kwaadaardige opzet van anderen.

"mijn humor redt me" heet het vaak.

buiten humor is er natuurlijk ook

de onvermijdelijke spiritualiteit,

een verzamelnaam voor bergen

onzichtbaar opgekropt gevoel.

als iemand niet ruim in de contacten zit

met Het-Hogere-Wat-Dan-Ook,

dan heeft ie wel de beschikking over

magnetische gaven of open kanalen,

waardoor allemans geestesgesteldheid

zomaar binnenvliegt en voor veel

verwarring en radeloosheid zorgt

bij de veelal door hyperactieve hersendelen

getergde spreker.

alles valt niet mee en je geest

kun je helaas niet ruilen of verkwanselen.

daarom zoeken veel aldus geplaagden

hun heil in spinnen, breien, bakken, braden,

inmaken, confeiten, stekken en

andere geestkalmerende activiteiten.

jeanne basewitsj is een van de oprichters.

 boei de aaier is onlangs toegetreden

en doet wat hij kan.

er is veel werk voor hem aan de winkel!