110424 boompjeklimmen

110424 boompje klimmen
als er genoeg gegeten en gedronken is
en alle andere bezoekers zijn weg,
dan gaan padieloe, madieleid, wiekeloe, vita
en wanny een wandeling maken naar het park.
dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
allereerst moet beslist worden of, en zo ja welke,
voertuigen er meegaan. wiekeloe wil met een fiets,
vita blijft bij het gezelschap en toont wanny
dat ze zowel staand als zittend kan steppen.
meteen nadat ze dat gedaan heeft
wil ze niet verder met de autoped.
ze wil fietsen, ze wil haar fietsje ophalen.
dat gebeurt niet. dat had ze eerder moeten bedenken.
ze gooit het kopje in de wind en begint
hartverscheurend te huilen,
gooit de step van zich af
en wil ook niet meer verder lopen.
padieloe neemt haar op zijn schouders.
madieleid en wanny zeggen dat ze stil moet zijn.
ze blijft gillen en dan gaat ze weer
van de schouders af en padieloe
verstopt de autoped zolang in de bosjes
ze gilt gewoon door, ook als madieleid
haar bij de hand houdt en tot stilte maant.
wanny probeert nog een oude truc van omabrandts:
"kom jij maar met mij mee. ik weet
wel raad met gillende kinderen!"
maar vita is niet geïmponeerd want ze weet
dat haar ouders altijd voor haar opkomen.
padieloe neemt haar apart
als madieleid het bijna niet meer aankan.
hij blijft met haar achter en komt weldra
met een zwijgend kind terug.
intussen staat wiekeloe bij iedere stoep stil.
hij zwijgt ook.
langzaamaan leeft vita weer op en wiekeloe
ontdekt een meerkoet met nest
onder de brug met 9 eitjes.
plotseling is hij heel erg boos en huilt van woede.
wat is er aan de hand?
"jullie zijn niet naar de boom gegaan
en ik wou in die boom klimmen
en jullie gingen er niet heen."
na een advies om volgende keer
zijn verlangens tijdig uit te spreken
en een discussie over dat hij niet
dezelfde weg terug wil, omdat dat saai is
en zijn ouders wel dezelfde weg terug willen
om de step op te halen,
rijdt hij voorop naar de bomen.
de velden liggen vol zonnende
en spelende jongeren.
wiekeloe legt zijn fiets neer
en dan gaan zijn ouders zitten
om wat te drinken terwijl vita
hem achterna gaat en ook de boom in wil,
daarbij geholpen door wanny, die fotografeert
wat maar gevraagd wordt.
wiekeloe wil dat ze er een filmpje van maakt
maar dat weigert ze
en ze moet uitleggen waarom ze dat niet wil
en dat wordt aanvaard ("niemand kijkt ooit").
dan wordt er wat gedronken en gepraat
en als wiekeloe en vita uit de boom zijn
proberen we naar huis te gaan.
wiekeloe schiet wel op en fietst
met zijn vader mee terwijl vita
overal speeltuintjes en paaltjes en
klimdingen en wipkippen ziet,
die absoluut niet overgeslagen kunnen worden.
intussen slaagt madieleid er ook nog in
om een praatje met wanny te maken over
dat ze graag papieren foto-albums zou willen
maar daar niet aan toe komt, over de markiezen
die er moeten komen voor de slaapkamer,
over genen en de invloed van de omgeving.
in dat laatste verband vertelt ze
dat ze met moeite tegenhoudt
dat ze wiekeloe stekeltjeshaar moet knippen.
ze vertelt ook dat ze de kattenspullen
nog even wilde bewaren, maar wiekeloe
wilde dat ze meteen weggedaan werden.
wanny denkt nog even na over het gesprek met omacarla,
die zegt dat ze een zeer oude applecomputer heeft
en zodoende de foto's niet kan zien.
wanny raadde haar dringend aan te denken
aan dat wiekeloe al vanaf volgend jaar kan mailen.
madieleid heeft zichtbaar last
van de drukte en lastpakkerij van de kinderen.
wanny denkt weer aan niet schipperen waar
loodsen geboden is, zegt dat niet, drinkt nog even
een biertje, bewondert de kiwi
en stapt weer op de fiets.

de zinkers

in jolkapelle is een club opgericht.

wat, alwéér een club? ja alweer een club.

deze heeft hoge aspiraties, grote pretenties.

de leden streven ernaar in eigen behoeften

te voorzien door middel van

verregaande deling en herverdeling,

samenwerking, onderlinge zorgverlening.

het uitwisselen van diensten en goederen.

zoiets ongeveer.

als de beurs maar gesloten blijft.

ze willen terug naar de oerhandel,

het begin, afzinken naar de pure bodem

of zoiets, begrijpen de jolkapellers,

die ze weldra "de zinkers" dopen.

er worden punten uitgedeeld en aanvaard,

zodat bekend wordt wie veel, wie

minder geeft en/of gebruikt,

en wie zich probeert te drukken

door zich als gluurder op te stellen

en uitsluitend te genieten

tijdens de wekelijkse bijeenkomsten

van de vogels van diverse pluimage.

die laatste categorie wordt wel

achter de vodden gezeten, want:

"iedereen is verplicht binnen een kalenderjaar

een keer boven en een keer onder nul te staan,"

stelt het handboek nadrukkelijk.

heel wat veelgebruikers hebben

zo een groot tekort dat ze

 hand- en spandiensten moeten aanbieden,

die meestal niet al te veel opleveren,

zoals het schoonmaken van iemands stallen

of het vervoeren van stukgoed.

allemaal voeren ze goede redenen aan
over het  hoe en waarom
 van hun voor- of achterstand

en zien ze uit naar toekomstige overvloed.

het is toch een idealistische vereniging

vol leden die vaak hun brood niet

kunnen verdienen in de consumptiemaatschappij

en vanzelf dus alles willen hergebruiken, repareren,

uitlenen, anderen van dienst zijn.

het zit er ook vol eenzame ploeteraars,

die hun leven moeilijk van de grond kunnen krijgen,

fundamentalisten in alle soorten en maten

en andere zonderlingen

die goed gedijen in een omgeving

waarin elk lid weet

dat er op iedereen wel een vlekje zit

en dat menigeen iets op zijn kerfstok heeft.

daar wordt niet over gesproken.

het is altijd van: "respect, ik eis respect

en ik geef respect."

mocht je toevallig bij iemand thuis

iets komen afleveren of ophalen

en je laat je overhalen

tot het samen nuttigen van een consumptie,

dan kom je voorlopig niet meer weg,

want menigeen blijkt op springen te staan

qua behoeft aan een luisterend oor of veel meer.

verbaas je niet als de open haard

speciaal voor jou is aangestoken

door iemand die je nog nooit hebt ontmoet,

of dat iemand je onverwijld binnenrukt

en je overvalt met verhalen

die al wat je tot dan toe

hebt gelezen, gefantaseerd of bekeken

volledig in het niet doen zinken.

terwijl de haren je te berge rijzen

zit er tegenover je iemand vrolijk

lachend te vertellen over zijn leven

dat bestaat uit de gruwelijkste

tafrelen, misverstanden, toevalstreffers

en kwaadaardige opzet van anderen.

"mijn humor redt me" heet het vaak.

buiten humor is er natuurlijk ook

de onvermijdelijke spiritualiteit,

een verzamelnaam voor bergen

onzichtbaar opgekropt gevoel.

als iemand niet ruim in de contacten zit

met Het-Hogere-Wat-Dan-Ook,

dan heeft ie wel de beschikking over

magnetische gaven of open kanalen,

waardoor allemans geestesgesteldheid

zomaar binnenvliegt en voor veel

verwarring en radeloosheid zorgt

bij de veelal door hyperactieve hersendelen

getergde spreker.

alles valt niet mee en je geest

kun je helaas niet ruilen of verkwanselen.

daarom zoeken veel aldus geplaagden

hun heil in spinnen, breien, bakken, braden,

inmaken, confeiten, stekken en

andere geestkalmerende activiteiten.

jeanne basewitsj is een van de oprichters.

 boei de aaier is onlangs toegetreden

en doet wat hij kan.

er is veel werk voor hem aan de winkel!

geloei met boei

loop ik walsend door de voren

-ik verzin ze waar je bij staat-

geen vogelverschrikker

die ik niet omarm, ten val breng

en verteer vroeg of laat

-------

in geheime tijden

op bolle momenten

wens ik een onderonsje

met mollig volk.

zwart van aarde

komen ze me tegemoet.

we lusten elkander niet

en verstaan is er niet bij.

we gaan in vrede

------------------

ik verwerp je tranen

noch droog ik ze

de stroom houdt aan

ik laaf me aan afkeer

en herkenning, nee

kom er me niet om

ik bekommer me

om andere wezens

dan zwevende kerels

zonder stavast

-------------

hou je dan niet van houden

van aanvaarding, hoef je

geen begrip troost tederheid?

nee nee daar zie ik tegenop

dat heeft me windeieren gelegd

ik hou de kop koel ik wieg

me in herfstblad en spinnenweb

verweg van graaigrage gozers

-----------------

je denkt al twintig jaar

wie ben ik en waarom

kom ik vandaan en hoe

kan ik moet ik verdergaan

dan horizonnen voorbij

de meisjes kijken om naar

brede schouders maar zie

 mijn binnenzijde vol van

bekleding als een teddybeer

en onder mijn hoed vind ik

jouw bescherming bij regenlucht

en engelen schouderen

af en aan ach

zie mij toch kijk oh kijk

ik kus ieders handen

 neem mij toch

-----------------

al verwerp je me

je kunt toch me vasthouden

en troosten ik kan toch

jouw schouders raken en

zwijgen kunnen we als het graf

opdat blijdschap heerse

van top tot teen

--------------

je woont naast me

kilometers kwade dronk

gescheiden onze muren

geweeklaag echoot

over polderwegen, kaatst

terug over komend asfalt.

er rennen dieren voor mij uit

die op de vlucht zijn

voor jouw honger

dat zegt genoeg

over mijn en dijn

----------

je rondt je ogen

je zegt "aandacht wil ik

wil jij dan geen aandacht

ik ben één en al ik kan

naar je kijken ik wil

luisteren en er zijn ik

neem je op ik vertel ik

bemin wil jij dan niet

beminnen? wat is er

met je muren zal ik

ze omver blazen want

aandacht ik geef je gratis

aandacht ik wil je moet

aannemen en zien mij

met mijn ogen mijn hoed

mijn aandacht ik tel je

knopen en verwaai je tranen

-je hebt toch wel tranen

voor mijn aandacht?-

waar ben je ben je zelf"

---------

ik hou van elke vrouw

ik trouw met iedere

vrouw ik rouw want vrouw

je hoeft geen rok geen

broek met vouw ik vind

je zonder helemaal

vrouw oh vrouw

ik kauw elke vrouw

ik wou een vrouw kom

kom nou kom vrouw

ik hou van jou

berouw

vertrouw geen vrouw

ik loop alleen

in 7 sloten vrouw

ik verga zonder vrouw

ik wou zoveel ik zou

oh wou ik een vrouw

ik loop blauw op blauw

-----------------

oh engelen in de lucht

te land ter zee oh

neem me neem me mee

zit op mijn schouder

spreek in mijn hart

bedwelm mijn gemoed

overvleugel mijn geest

raak me en leer me

vliegen leer me zingen

versla me vermoord me

aanbid me verengel me
neem me neem me mee

over land door de lucht

over zee

120106 verjaardag wiekeloe

"kijk wat ik heb gekregen!"

roept wiekeloe enthousiast tegen iedereen

die op zijn verjaardag komt en dat is

de familie van madieleid,

behalve de broer en de familie

van padieloe behalve svea.

hij toont zijn "nintendo ds" en is

teleurgesteld als opaloe met een

ander spel aankomt dan wat hij wilde hebben.

gelukkig voor wanny is hij wel blij met

de serie dinosaurusboekjes.

hij ziet er heel bleek en moe uit

van de week met de gezinnen van

xander en bas in de veluwe.

padieloe en madieleid zijn hem

en vita al vier dagen

aan het afleren wat zij hebben opgedaan

aan gegil en andere slechte gewoontes

waarvan men thuis niet gediend is.

toch was het een gezellige vakantie

en heeft padieloe zelfs meegedaan

aan een dansconcours via een wii

met bas samen die zich had verkleed

in een rok van zijn dochter,

 die dat uiteraard vreselijk vond.

ze hadden wel veel plezier met die wii gehad

maar toch sloegen ze alweer het aanbod

van wanny, om er een voor ze te kopen, af.

nu gaan ze proberen het gebruik van de nintendo

in de hand te houden. wiekeloe vindt het

nu al nix en "saai" dat hij er niet mee

mag spelen. ze willen het gebruik ervan

beperken tot een half uur per dag.

wanny oppert later dat het misschien wel

leuk zou zijn als ze hem drie dagen

de hele dag zijn gang lieten gaan,

maar volgens padieloe is dat een zekere weg

naar verslaving zodat wiekeloe

de hele dag nergens anders aan

zou kunnen denken dan aan hoe hij het best

zijn lans zou kunnen richten

om de vijand te raken en dergelijke.

hij loopt een paar maal weg om stiekem toch

met het ding te spelen en wordt boos

als het niet mag en padieloe gaat dan

kalm een praatje met hem maken,

waarna hij rustig terugkeert.

op school gaat het hem nu net

zo geweldig, "niets dan lof" van de meester.

omeluuk brengt een cursus knopen mee

die ook in goede aarde valt en natuurlijk krijgt vita

ook van alle bezoekers een kadootje.

ze bemoeit zich voornamelijk met mechteld.

die wordt ook bekleed met een omslagdoek

en er wordt weer even gepraat over haar

uitgesproken kledingkeus en voorkeur

voor sieraden en make-upgedoe.

van wie ze dat zou hebben?'

"van mij natuurlijk!" zegt padieloe.

ze zit en kijkt en opeens krijgt ze iemand

in het vizier en dan zegt ze:

"hallo opa!" en opa glundert, ze maken

een praatje en omdat opa weer naar

frankrijk gaat over een paar dagen,

oefenen ze telefoongesprekken, alles op initiatief

van vita zelf en ze hebben allebei

een apparaat aan hun oor en praten daardoor

terwijl de taart wordt aangesneden en

er een bloem erbovenop met kaarsjes opengaat.

maar wiekeloe is teleurgesteld want er had

ook nog muziek moeten klinken.

vita bemoeit zich zo met alle gasten

terwijl padieloe broodjes smeert voor iedereen.

het zijn buitengewoon lekkere broodjes en wanny,

die zich de laatste tijd zeeziek voelt,

waarschijnlijk vanwege de nieuwe bloedrukpillen,

knapt er flink van op. zij is intussen

aan de beurt om van vita haar aandacht te genieten.

die gaat over of zij wel gerechtigd is

om even op haar stoel te zitten

"nee, mag niet" zegt vita,

"wellus"zegt wanny en vita heeft een uitdrukking

opgedaan tijdens de kerstvakantie

en die luidt "nou èn?!" dat ze helemaal goed gebruikt.

ze wisselen wellussen en nietussen uit
en lachen en plagen en roepen.

ze krijgt haar stoel terug en nu mag

wanny weer niet op een andere stoel zitten

en die doet dat lekker toch.

het spel herhaalt zich terwijl omacarla

helemaal opleeft in een gesprek met omeluuk

over de kwaliteit van het huidige onderwijs.

ze veert er letterlijk van overeind en al haar kinderen

roepen "help, ma krijgt het weer!"  ze geniet

van omeluuk en wanny slaagt er helaas

niet in haar scherp in het vizier te krijgen

want ze beweegt te veel van inzet en vreugde.
vita gaat volgende week op
een soort dans/balletles en is daar heel blij om.
"wiekeloe mag niet," grapt padieloe
"die moet op boksen!"

de kinderen eten hagelslag met apenkoppies erin

en vita vindt van de gekregen tandenborstel

de hoesjes het leukst en die hangt ze

aan haar kin zodat ze een baard heeft,

die natuurlijk op de foto moet en valt.

het is een allervermakelijkste brunch,

die tot vreugde van wiekeloe niet te lang duurt.

na een paar uur zijn alle gasten weg en nu maar hopen

dat hij nog even met zijn nintendo mag spelen.

"hij een half uur, padieloe hooguit een uur!"

knipoogt madieleid dreigend naar padieloe.

wanny krijgt een hele stapel zweedse films mee

door svea uit voor haar aangeschaft,

waar ze voorlopig meer dan genoeg aan heeft.

het was een aangename verjaardag.

111208 verslagje verjaardag omeluuk

een heel stille verjaardag viert omeluuk dit jaar.

van zijn vrienden zijn alleen jan, 

michel, roland en xander aanwezig.

michel speelt de hele avond met lukas' nieuwe tablet,

en kijkt verder niet op of om, is dikker geworden

en helemaal niet gezelliger dus.

roland grijpt even in als wanny ecologisch zegt

als ze ergonomisch bedoelt en zit verder

stilletjes te trekken aan zijn electrische sigaret.

jan is levendig als immer en vertelt over gebarentaal.

hij heeft van lukas een boek gekregen over

hoe je mensen hun gebaren kunt interpreteren

en er wordt enthousiast meegepraat.

hij vertelt dat het ok-teken met vingers wel

eens bedreigend kan overkomen bij andere volkeren.

svea heeft zich verbaasd over de term "noodweer"

die in verband met het weer tegen haar gebezigd werd.

ze heeft weer haar fameuze taart gemaakt.

iedere brandts neemt er wel twee stukken van en wanny ook.

zij checkt even de uitspraak van

 haar eerste zweedse woorden. 7 is het moeilijkst.

omajosje wil meedoen met zweeds leren

voor de bruiloft. wanny en zij spreken af.

eindelijk hangt er een kerstkrans op de voordeur.

svea mocht hem niet vóór sinterklaas ophangen.

de kerstboom komt een dezer dagen.

het kattenmeubel is al verplaatst.

padieloe vertelt dat vita al voor het weekeind wist

waar konijn zich bevond en toen niet naar

de juf is gegaan maar gerust was.

maandag heeft madieleid konijn gauw meegenomen

en padieloe is boos op de juf omdat zij

geen grote zoekactie op touw had gezet

 toen haar ter ore kwam

hoe van streek vita was geweest.

gelukkig heeft vita zelf geen slechte band met de juf.

omeluuk staat in de deuropening iedereen

in de gaten te houden en dan komt het gesprek

op het ontslag dat hij marco moet verlenen,

hoe hij daarmee zit en hoe teleurgesteld marco is.

hij laat kalmpjes iedereen er een mening

over hebben en die uiten en kijkt, moedigt aan.

je ziet hem zo voor zijn studenten staan.

we zijn allemaal trots op hem en op

de zorgvuldigheid waarmee hij de zaak oplost.

enkele weken later helpt hij michel

met het leeghalen van zijn huis nadat hij

hem ter ere van het nieuwe jaar dringend

heeft gemotiveerd om zijn leefomgeving

schoon te maken en uit te mesten.

benieuwd hoe dat verder gaat.

de kerstdagen brengen maria,
celsus en lukas in zweden door

en oud- en nieuw in den haag.

de ouders van maria komen celsus terugbrengen

rond de ondertrouwdag, nadat maria en omeluuk

een weekeind milaan hebben gedaan en

als hij met zijn penningmeesters op stap is.

maria vindt dat haar familie en vrienden te weinig

naar nederland komen.

dat zal wel beter gaan als ze ooit

ruimer gaan wonen.

120105vierde pekela snelt toe

pekela, de nicht van wiese walla en de poeet,

die in goeroeland onderzoek doet

naar individuele bewoners en hun gaven,
hun obsessies en geschillen, heeft er

toevallig enkele maanden aaneen doorgebracht

in verband met een indringend portret

van het dagelijks, zeg maar nachtelijk leven

van mon stermin, een vooraanstaande goeroe,

uit visgraat gesneden.

met verbijstering neemt ze kennis

van wat er voorvalt in het dorp

van haar tante, waar ze zelf ook

haar woonst heeft.

haar neef, de poeet aldaar,

geeft uiteraard niet thuis

en haar post wordt niet beantwoord

want die drijft ergens in de gracht.

ze is als altijd kloek en besluitvaardig,

dus ze snelt per fiets naar jolkapelle

om de toestand met eigen ogen te aanschouwen,

om het heft in handen te nemen, zo nodig.

allereerst gaat ze op hoge poten,

gewapend met een forse portie vooroordelen

op zoek naar ene boei van zweveren,

ook wel boei de aaier genoemd.

wat verbeeldt zo een nieuwkomer zich wel!

120105derde tolma vindt inspiratie

het mag dan wel waar zijn

dat het huisvuil in jolkapelle

de spuigaten uitloopt

en dat ingrijpen van buitenaf aanstaande lijkt,

tolma beziet de ontwikkelingen met andere ogen.

zij en de fotografieclub

lopen elkaar geregeld voor de voeten

om de situatie in jolkapelle

zo schilderachtig mogelijk vast te leggen.

de fotografen werken voor een tentoonstelling

over alle aspecten van het nieuwetijdsdenken.

ze vereeuwigen de shawls, de teksten, de palen:

 hoe die er gekleed uitzien, alleenstaand en hoe

omstuwd door dwepende aanbidders.

er zijn er die zich toeleggen

op portretten van uit zichzelf tredende hysterici,

anderen focussen op de loeiende menigte,

op stil knielende pelgrims, op dansende fluitspelers,

op gepassioneerde lantarenklimmers

en verder al wat des mensen is.

er zijn fotografen die details vastleggen

of juist panorama's, of de sfeer, de kleur,

het pathos, de onwerkelijke glimlach

die zich over heel wat gelaten verspreid heeft

en een eenvormige verdwaasdheid weerspiegelt.

tolma fotografeert niet. ze schildert.

ze kiest primaire kleuren

voor het opgetaste huisvuil, ze gebruikt

dreigende ondergangskleuren

voor de smalle stroken lucht, die zwaar bewolkt,
jolkapelle overkoepelen.

ze ziet af van gemakkelijke abstractie.

felrealistische tafrelen brengen

de geuren van stank en verrotting in beeld.

waar wong tracht om de hondendrollen heen

te springen, schildert zij ze onontkoombaar

en  levensgroot dampend naast overlopende riolen

en de zwaarvervuilde sloot,

waarin eens de boot voer

vanwaaruit de koningin zwaaide

naar wiese walla, ...ach wat een herinnering!
tolma waarschuwt: ze heeft gedroomd

over een bekend duivels getal.

ze schildert angst en ondergang

waar je nu nog een uitzinnige menigte

ziet en hoort feestvieren.

een van haar meest realistische doeken

staat afgebeeld op de voorpagina

van het goeroelandse dagblad "ons kraaltje".

de kopij die dies meer heeft verzonden

naar "het jolkapellertje"

is nergens aangekomen.

er is geen redactie meer, geen "jolkapellertje".

geen mens die nog leest of bij zinnen is.

hoe, ach hoe dit onheil te keren?

120105tweede zo kan het niet langer

de lantarenmeditaties gaan zoals ze gaan.

iedere paal heeft zijn eigen groep

op geëikte momenten van de dag.

er wordt gedanst en gehuppeld, 

er staan  lieden die last hebben
van opspelend zitvlees, andere kunnen

niet zo lang op de been blijven

en storten zich, weer of geen weer,

in een driehoekszit, al dan niet

van de vuile of heilige stoep afgescheiden

door doeken, kussens, ondersteunende handen

of zelfs de ruggen van medebroeders.

er wordt intensief en lang gemediteerd

maar weinig aan de tuin gedaan.

huizen en straten vervuilen,

tuinen en plantsoenen groeien de gemeente uit,

er wordt niet meer gekookt,

niemand reinigt zijn of andermans kleding,

zelfs wast men zichzelf niet meer.

huisdieren lopen overal vrij rond

hun kostje zelf bijeen te scharrelen.

niemand heeft meer oog

voor het leven van alledag, voor het doen

wat gedaan moet worden.

als dies meer na aanhoudende geruchten

over het verval van jolkapelle

eens poolshoogte komt nemen

barst deze geharde journalist,

deze vriend van altijd praktische wiese walla,

uit in geweeklaag en tandenknars.

"zo kan het niet langer" luidt de kop

van zijn hoofdartikel op de voorpagina

van "ons kraaltje", dat hij ook

aanbiedt aan de redactie

-wie dat tegenwoordig ook is of moge zijn-

van "het jolkapellertje".

geen koei zonder loei

terwijl de wereld doordraait, vervuilt,

wegkwijnt, wordt vermoord, zingt

jolkapelle, zingt en dompelt zich onder

in het weldadige bad van welbehagen

dat de vreemdeling met zich brengt.

in plaats van te somberen en kiften,

van hot naar her te rennen

op zoek naar geluk, vijanden en prikkels,

in plaats van te kiften en moedeloos worden,

zich te laten terneerslaan,

veert jolkapelle op en geniet

van zichzelf, van het op plaatselijke schaal

uitstralen van behulpzaamheid en mededogen

zonder aanzien des persoons.

de kronikeur kijkt verbaasd om zich heen

en heeft dag- en nachtwerk aan

het beschrijven en duiden van wat zich

de laatste tijd voltrekt aan wonderbaarlijks.

hij is een beetje vastgelopen

in zijn onderzoek naar het leven van de boer.

die is nog spoorloos en diens vrouw

is niet in het minst bereid mee te werken,

zegt botweg: "laat die trouweloze

doodvallen, oplossen, laat die noorderzonner

verbranden of verdrinken achter de einder!"

dat zijn krasse woorden, maar

ze beschermt zich ermee tegen giftige bitterheid,

meent de kronikeur, die tevens opmerkt

hoe haar taalgebruik aan het veranderen is

van besmuikt, bescheiden, toch aanpakkend,

naar ronduit, naar woest en weerbaar.

ze heeft voor hete vuren gestaan

maar het is alsof ze de laatste tijd

roekeloos een stap naar voren heeft gedaan

en nu zelf in vuur en vlam staat.

de schoonheids- en camouflagesalon

in de oude woning van wiese walla

is gesloten met de bekende

kanten gordijnen van wiese zelf nog.

en geen haan die ernaar kraait.

de jolkapellers zijn toe aan het ontdekken

van hun innerlijke schoonheid.

sedert de kerstdagen zijn alle lantarenpalen

omwikkeld met kunstig gebreide shawls,

al dan niet versierd met wollen kerstballen,

waarop aan boei ontleende teksten als:
"geen groei zonder snoei",

 in alle mogelijke varianten,
want je ziet ook:

"geen bloei zonder groei"

"geen loei zonder koei",

"geen welk zonder kelk",

"geen leven zonder sneven",

en het gaat door met:
"verregen en joel",
"ìk ben óók uniek!",
"keeromme en beef",
 "ontmoet en verlaat",
"neem en kom mee",
"sta open en wandel",
"verzeng en herleef",
"verblij en gedij",
"zing, spring, swing",
"verwijf en overleef",

"over en uit hoera"
"verblind en heers",

"stap op en omarm",
"neem een hapje van mij",
"spring en verpulver",

"je bent een prachtmens, jij ook",

en zo voort.

alle jolkapelse palen

zijn met dit soort dassen gestrikt.

er komen bewegingen en

tegenbewegingen uit voort.

iedere paal lijkt een ontmoetingsplek

voor gedreven groepen "getuigen"
van toch wisselende samenstelling.

de kronikeur haast zich

van de ene shawlpaal naar de andere.

de palen worden aangeduid

met de namen van hun bekleding.

onder de lantaarn "leef!!!!"

hangen veel lijders aan melancholie

en algemene levensklachten rond:

ze raken de shawl eerbiedig aan

en prevelen hun brevieren, verzinnen klanken,

schietgebeden, mantra's en mompelingen

om te bezweren, om uiting te geven

aan de volheid huns harten,

om zich te laven aan de kracht

van de grote elektrieke fallus.

en dat is dan slechts één

van de 123 lantarenpalen waarvan

de kronikeur moet getuigen.

hij bezwijkt welhaast

onder de last van zijn taak.

kan hij iemand in dienst nemen

om hem te helpen en steunen?

de enige die in aanmerking komt

is de poeet...ja hoe gaat

het eigenlijk met hem?

hij vertoont zich niet in de bongerd

sinds jeanne er woont, hoe redt hij zich?

hoe kan hij rust vinden, verkwijnt hij?

aangezien hij nooit opendoet

wacht de kronikeur hem op

in "het zinkend schip" na een dag

waarop hij de ene lantarenpaal

niet meer kan onderscheiden van de andere.

120104 vierde bericht jolkapelle zingt

boei van zweveren geeft het dorpsleven

in jolkapelle aan de sloot

een krachtige impuls:

er lopen nogal wat lieden rond

die volledig verstoken zijn

van welk Hoger Ideaal dan ook,

die er maar gewoon wat op los leven,

van de ene dag in de andere

zonder zich in te spannen

voor ontwikkelingen in de toekomst.

sommige van hen vinden

dat je iedere dag moet leven

alsof het je laatste is

en menen daaruit te mogen concluderen

dat helemaal niets zin heeft.

die raken makkelijk wanhopig en vliegen

als motten tegen de lamp.

andere jolkapellers met hetzelfde uitgangspunt

zitten geduldig neer en wachten

tot het zover is.

menigeen probeert te genieten

wat er te genieten valt, maar dat is moeilijk

in het licht van de naderende duisternis.

jolkapelle ligt er moedeloos bij
totdat...boei de zwever, de aaier komt

en met zijn geloof, zijn liefde en aandacht

het dorp weet te bezielen en wekken.

er begint langzaamaan weer animo te ontstaan

voor het gebruik van verlaten godshuizen,

schuren en loodsen worden opgeknapt

en gebruikt als meditatieruimtes, danshallen ook,

waar boei de kraaiende kukels naartoe laat komen

vanwege de landelijke akoestiek.

daar gaat hij ze voor, daar leert hij ze

hoe elkaar te omarmen

 zonder aanzien des persoons,

hoe samen te klinken, te aanvaarden,

te luisteren, te vibreren als een viool

"want ieder van jullie is

een fijnafgestemd instrument

met een unieke stem, die nooit

vals kan zijn als je hart,

de engel in je, je geest oprecht

aan het woord mag komen.

niemand is zo klein

als hij zich voordoet.

leg af je valse schaamte.

we zijn allemaal, stuk voor stuk

het middelpunt van het heelal.

leg die gedachte in je stem

en zing, zing in jezelf de klanken

die spontaan opkomen, van:

ooooo-mmmm, via wiewiewiewiedewiet
en toetoetoetoetoedeloe tot

aaimeaaimeaaaaaaaaiiii.

bewonder mij in je met je stem

roep mij, roep mij, zing mij zing je uit!"

dus luister en zing wat je voelt

kijk naar mij, bewonder mij,

bewonder jezelf in mij, zing!

jolkapelle herrijst.

de inburgering van boei

weldra is boei van zweveren

een veelgevraagd figuur in jolkapelle.

zijn inlevend vermogen, zijn luisterend oor

-soms ietwat oost-indisch doof-,

zijn hartelijke glimlach, zijn handen

die altijd wel naar iemand zijn uitgestoken,

zijn vermogen om zich terug te trekken

als dingen te ingewikkeld worden,

zijn fiere houding, zijn ogen

nemen veel jolkapellers voor hem in.

omdat hij het talent heeft

-en verder ontwikkelde-

iedereen het gevoel te geven

dat die heel apart is

en over grote gaven beschikt,

waar hij/zij tot dan toe

geen weet van had,

beschouwt alleman hem

als een heel speciale vriend.

menige woordenwisseling

tussen de dorpsgenoten betreft

misverstanden omtrent zijn voorkeur,

zijn intiemste vriendschap.

vrouwen voelen dat hij juist hen

waardeert vanwege hun subtiele

door nog niemand ontdekte gevoeligheid,

mannen weten wel zeker dat hij

in hen dingen heeft aangeboord

die ze altijd hebben onderdrukt en zelfs

verborgen hebben gehouden voor zichzelf.

het wordt nu een grote opgave voor boei

om iedereen te gerieven, alle verwachtingen

waar te maken.

hij heeft geen rustig moment meer

daar in zijn hut in de bongerd.

niet alleen heeft jeanne hem ontdekt

als "eindelijk een man die aanspreekbaar is

en gearmd met me durft te winkelen",

ook anderen doen bij voortduring

een dringend beroep op hem.

hij heeft zich vrijwillig opgeworpen

als opvolger van juich zwier,

nadat hij afgedwongen had

dat hij niet alleen maar shanti's hoeft te zingen

maar juist geheel vrij is om

eigen inbreng en repertoire te kiezen,

waarvan hij beslist weet dat hij

er de koorleden mee kan verblijden,

hun persoonlijke groei kan stimuleren

en hun innerlijk ritme kan afstemmen

op dat van de geestelijke leider

die ieder mens in zich heeft.

de verhalen over de verdwenen boer

beluistert hij met veel hoofdgeknik en -geschud:

"was ik er toen maar geweest:

ik spreek met engelen net zo eenvoudig

als met iedereen en zij zouden zeker

niet onverhoeds zijn vertrokken,

ze zouden veel meer hebben kunnen uitrichten...

ach op een dag zullen zij wederkomen,

zullen ze gewaarworden dat

de sfeer hier veranderd is en hun wederkeer

zal vreugde brengen, er zal blijdschap heersen

hier en onder hen, want voorwaar

er komt een ogenblik waarop

engelen en jolkapellers met elkaar versmelten."

zo spreekt hij vaak en de jolkapellers

begrijpen er niet zoveel van, maar cyclaam

ziet in hem de reïncarnatie

van haar boer in zijn koeknuffelperiode.

ze weet niet of ze daar blij mee mag zijn

of dat ze een slechte afloop moet vrezen.

misschien moet ze hem

maar onder haar hoede nemen.

de freule en de aaier

de entree en de opname van de vreemdeling

worden door de freule

met lede ogen en een onrustig

bonkend hart gezien, gehoord en opgeslorpt.

ze vertoont blosjes op haar anders bleke wangen.

ze heeft tegen beëindiging van de vergadering gestemd,

maar de meeste stemmen gelden, niet de slimste.

en dan, houdt ze zich ter vertroosting voor,
ìs het wel zo slim en verstandig

om op grond van enkele, zij het verpletterende,

indrukken iemand geen kans te geven?

ze zit daar een beetje over te piekeren

als de vreemdeling opeens zijn blik op haar richt,

tegen haar glimlacht, zijn ogen wat verrondt en vraagt

of ze misschien aan het mediteren is.

hij kijkt haar triomfantelijk aan

vanonder zijn zuidwester, indringend ook

alsof hij en zij alleen weten

wat zich in haar afspeelt.

ze voelt zich betrapt, vernauwt haar ogen,

spuwt er een flits mee, ziet opeens

de strooppot op tafel, die ze nooit eerder opmerkte,

voelt een huivering door haar schouders gaan,

kijkt weer op en stamelt verward:

"nee...ja...eh..dank u...graag!"

boei de aaier

een bijeenkomst ter nabespreking van de feestelijkheden

rond de 750ste sterfdag van jolkapelse profeet wanus

vlot wat moeilijk.

alle jolkapellers zijn opgeroepen in de hoop

dat zij willen helpen de gaten

in het budget van de verdwenen penningmeester

 te vullen en velen zijn gekomen

want de koffie is gratis en het stormt en regent.

er wordt wat gespeculeerd over

hoe het met maleis zou gaan

en gezwegen over de boer vanwege cyclaam.

weten wat je zeggen en zwijgen moet

is van levensbelang in jolkapelle.. en elders.

menigeen heeft door ontijdige openhartigheid

en misplaatste oprechtheid zich een plaats

buiten de gemeenschap weten te verwerven.

plots lijkt een windvlaag de deur

open te waaien en zeilt een doorregende zeeman

naar binnen en meteen achter zijn zuidwester aan

die al tot  bij de bar is gevlogen.

de vreemdeling blijft kaarsrechtop lopen,

en vangt toch zijn hoofddeksel

 verrassend behendig, zet het direct op,

aldus zijn weinige piekkrullen
en vooral zijn kaalheid verbergend,

posteert zich in de opening
van de nog steeds klapperende deur

en spreekt met luide stem:
"goeienavond saam. ik ben

boei van zweveren,

vaak ook boei de aaier genoemd,

ik groet u allen zeer.

het is nog te vroeg voor handenschudden

dus ik zwaai u van harte toe!"

hierbij neemt hij zijn zuidwester

met een elegant gebaar in de hand

en buigt er mee

gelijk een 17de eeuwse galant.

zijn spectaculaire entree ontwapent

zelfs enkele xenofoben, maar er zijn ook

lieden die niet zo snel om zijn

en die roepen: "ben je in de kerk geboren?"

of zelfs kortweg: "dicht die deur!"

het ziet er dus naar uit

dat zich een gemoedelijk en hoffelijk type

heeft gevestigd in de bekende bongerd

van de poeet, dat graag aandacht trekt

met aandacht en bescheidenheid, want,

fluistert deze boei
- hij houdt van flink luid uit de hoek komen
in gezelschap en fluisteren in oren
vanwege de nabijheid-:
"er wordt niet meer geluisterd tegenwoordig.
ik kom om te luisteren en te koesteren,
liefde te geven en ontvangen,
om te raken met tedere vingers,

te omhelzen met omtrekkende gebaren,

aandacht is het sleutelwoord,
bemind worden en beminnen, geven,troosten ook en vooral, troosten ja,
verwennen en stil zijn samen, bezinnen."

niet iedereen aan tafel heeft verstaan

wat hij allemaal te berde brengt

met zijn ogen indringend gericht op
ongemakkelijk op haar stoel
heen en weer schuivende cyclaam,

die meteen aan haar man moet denken

en het bijna te kwaad krijgt.
de aanwezigen waren tot nu toe

met aardse zaken bezig zoals
of de kampioenschappen paalzitten

volgend jaar wel doorgang mogen vinden

in het licht van de dramatische gebeurtenissen

de laatste keer, of er bezuinigd kan worden

op het jolkapellertje, of er goedgelijkende

dan wel aan de kunstenaar zelf over te laten

standbeelden moeten komen van

wiese walla en juich zwier in het centrum

of juist in een buitenwijk, of het juist

en terecht is om ze samen te smeden

tot één groot en inspirerend beeld,

hoever dat boven de boomtoppen mag uitsteken enz.

kortom het is wel even omschakelen

geblazen. of besluiten ze boei te negeren?

een stemming, geïnitieerd door de voorzitter,

die nieuwsgierig is en hoopt

op uitheemse autospeldjes, met als argument

dat er zonder de penningmeester

toch geen spijkers met koppen
kunnen worden geslagen,

loopt ditmaal eens niet op tumult uit.

bijna iedereen stemt in met het

uitnodigen van de vreemdeling.

hij wordt van harte aan tafel genood.