OI-doof

"je bent vreselijk doof,

nooit hoor je me en altijd

is het van wablief en wattuh

laat je toch eens nakijken!"

reddert immer moederlijke tolma

tegen willem,

die weer eens totaal niet weet

waar het allemaal over gaat

en steeds maar "huh" en "wablief" zegt

of helemaal niet op- of omkijkt

als ze achter hem "dove willem" fluistert.

hij is juist een winkel binnengelopen

waar je gratis je gehoor kon laten testen.

de onderzoeker heeft hem gefeliciteerd.

"uw gehoorleeftijd is wel 30 jaar lager

dan de biologische leeftijd die u opgeeft."

tolma staat perplex maar ze is

natuurlijk niet voor één gat te vangen.

doorvragen over de tester wordt

niet beantwoord, waarom weet ze niet.

ze concludeert: "willem als jij die leeftijd hebt

dan betekent dat dat je dus net zo goed hoort

als andere mensen van die leeftijd, klopt dat?"

"natuurlijk!" juicht willem.

dat is dan niet best voor hem
want alle mensen uit die jaren

hebben gehoorbeschadigingen opgelopen

vanwege overdadig bezoek aan popconcerten.

omdat een hele generatie er last van heeft

wordt er verder geen ruchtbaarheid

aan gegeven maar nu blijkt willem plots

aan dezelfde verschijnselen te lijden.

een andere mogelijkheid is de volgende:

hij is een keer meegegaan op een tocht

door de voormalige rijksdelen.

iedere nazaat van de kolonisten van vroeger

die daar schaamteloos heeft rondgelopen

komt er op de een of andere manier

van terug met een merkwaardig fenomeen:

de gehoorgangen zijn onbeschadigd

maar toch horen ze niet

wat ze liever niet horen.

het kan een gave zijn of een handicap.

hoe het ook zij: het is ongeneselijk.

je kunt tegen ze fluisteren
of schreeuwen wat je wilt:

er is gewoon niet doorheen te komen.

in beide gevallen heeft het geen zin

om willem er verder op aan te spreken.

hijzelf is er zo aan gewend dat hij

zijn gedrag erop heeft afgestemd:

hij kijkt je vriendelijk lachend aan

en knikt instemmend of hij kijkt op

alsof je hem stoort in diepe meditatie.