111012 de engelenboot

vroeg in de morgen, het is niet eens mistig,
geen ochtendnevelen, geen spectaculaire zonsopkomst,
proberen tolma en de boer,

beiden voor de duvel niet bang,

vergezeld door de fotofilosoof

-want je weet maar nooit wat je tegen kunt komen!-

aan te kloppen op het stoomschip, de engelenboot,

om daar eens poolshoogte te nemen

en uit te zoeken wat de bewoners

eigenlijk uitspoken al die tijd.

ze zijn zich er scherp van bewust

dat ze welicht het paard van troje

hebben binnengelaten in hun onschuld.

ach, vrij van vooroordelen

is geen enkele onderzoeker.

maar waar is de klopper,

waar vinden ze de bel of een toegangsdeur?

als ze de loopplank betreden

kraakt die vervaarlijk onder hun voeten

alsof hij zoveel gewicht niet gewend is.

wong komt nog even niet mee.

hij aarzelt want hij houdt niet

van een nat pak en een huis zonder ingang.

tolma en de boer stappen gewoon door

en laten zich pas tegenhouden

door een hekwerk dat bestaat uit

twee kitscherig gekruiste zwaarden...
of vleugels misschien.
tolma rammelt aan het slot,

wenkt wong, maar de boer

roept luidkeels "hallo, volluk!"

wong schuifelt tegendraads en gegeneerd nabij.

hij heeft nu al last van zeebenen

en het zweet breekt hem aan alle kanten uit.

puffend zet hij zijn hoed af,

waarna zich een fluisterende discussie ontspint

over of "hallo volluk" een juist presentatie is.

"doe dan zelf eens wat, lafaard!"

bijt tolma wong toe en die rammelt dus

ook maar eens aan het zwaardvleugelhek.

ze bedenken opeens dat de engelen

ze kunnen zien en horen

zonder zelf een gedaante aan te nemen.

wat te doen? laten ze zich intimideren,
zetten ze door of verzinnen ze iets anders?

helemaal plotseling geeft de stoomfluit

een loeiharde schreeuw, waarop tolma

en wong over elkaar struikelend

de krakende loopplank oprennen.

de boer grinnikt en loeit terug.

struikelend vooral over elkaar

maar ook een beetje over de losse planken

weten tolma en wong de wallenkant te bereiken.

wong is zijn hoed kwijt en durft

die niet te gaan zoeken.

zijn missie zit erop! hij heeft zijn plicht gedaan.

"met geen stok krijgen ze me nog eens

achter die vervloekte engelen aan."

hij maakt zich snel uit de voeten

met tolma kalmpjes achter zich aan.

zij heeft nog nooit de noodzaak gezien

van zich haasten en ook nog

schudt ze haar wijze hoofd tegen bange wong:

"het gaat niet om mij. ik ben

een vrije onvervaarde fotograaf in vredestijd.

het gaat om mijn toestellen."

begint hij alweer praatjes te krijgen.

"maak dan in ieder geval een foto,

zodat er een bewijs is dat we hier waren

en zet die dan in het jolkapellertje

met een oproep voor iedereen,

een wedstrijd, prijsvraag, uitdaging,

loterij of zoiets om inlichtingen

te verkrijgen over de boot en de bewoners ervan!"

"het is een spookschip", rilt wong.

maar even later lopen ze een stukje terug

zodat ze de boot in de verte kunnen zien

en nu maakt tolma met wong zijn scherpste lens

-hij is zelf nergens meer toe in staat-

enkele inzoomfoto's via de zelfontspanner

van hen beiden met het schip op de achtergrond.

als ze een dag later de foto's ontwikkelen

zien ze een dek vol engelen, die glimlachend

wuiven met de boer in hun midden.

de loopplank ligt in duigen in het water.

dan komt de freule melden

dat het schip is verdwenen.

of is het er nooit geweest?