111007 laatste vrijdag

padioeloe moet met wiekeloe naar de dokter

om zijn ogen te controleren
en wanny gaat met vita naar de speeltuin.

via de schommel -graag duwen,

ook al kan ze zelf opzetten-,

en de glijbaan, die te nat is,

komen ze bij de kabelbaan.

er loopt een iets jonger jochie

met zijn een generatie oudere,

voor hem, en een generatie

jongere moeder -voor wanny-.

het kind rent van apparaat

naar apparaat en zijn moeder volgt

terwijl wanny en zij elkaar

doordringend en aarzelend aankijken.

weldra blijkt zij natascha te zijn,

van een jaar of 15 geleden met omeluuk.

ze heeft twee zonen die allebei

met een m beginnen en weldra

zitten  die op dezelfde school

waarop ook wiekeloe en vita.

er wordt op de valreep een foto gemaakt

en vita en wanny gaan nu

systematisch alle apparaten af

en allemaal worden die even

uitgeprobeerd terwijl ze ook

oog hebben voor zwermende spreeuwen

omdat ze toevallig net opstijgen,

door de lucht vliegen

 en langs regenwolken rijden.

om de beurt besturen ze de trein

en gaan verder en spelen

verstoppertje en tikkertje

en thuis nog een spel genaamd

"wie ben ik?" en alles gaat

gemakkelijk en vertrouwelijk.

als wanny na de bel de deur opent

stormt wiekeloe haar bijna omver,

glipt tussen haar benen door het huis in

en ontsnapt als ze vraagt hoe het ging

met de ogentest.

padieloe haalt zijn schouders op.

natuurlijk waren zijn ogen goed.

vorige keer had hij er een potje

van gemaakt toen ze getest werden.

daarom moesten ze nu drie kwartier

in de wachtkamer zitten.

wiekeloe grijpt het potje snoep

dat wanny heeft meegebracht, kijkt

naar de lollie die vita opzuigt

en zegt: "is dat alles?"

en "waarom heb ik geen lollie?"

wanny kijkt hem bozig aan.

dan ontdekt hij de lollie en pas veel

later geeft ze hem de meegebrachte boekjes.

hij komt bij en vraagt of wanny

zijn beginnerszwemdiploma

heeft gezien en heeft ze zijn tekeningen

wel allemaal gefotografeerd?
eerst wil hij haar even zijn geweer tonen.
hij heeft het op de kermis gewonnen
met iets dat "heel makkelijk!" was
en kan ze hem er even mee fotograferen?
als dat gebeurd is

geeft wanny hem het toestel en zegt:

"fotografeer maar wat je wilt."

hij gaat de hele kamer rond en dan

samen met vita naar boven om daar

een serie te maken van hun kamers,

kussens, poppen, planten, stoelen,

de trap ver en dichtbij, speelgoed,

uitzichten, om de beurt in bed

en op bed en zogenaamd slapend

of springend. wel moeten

de batterijen even gewisseld, waar beide

kinderen zeer leergierig naar kijken.

wanny maakt een praatje met padieloe

die thuis is gebleven deze week

vanwege zwarte verkoudheid.

ze praten over haar boeken die

 al proefgedrukt zijn en ze is

verdrietig over dingen daar

waar ze geen antwoord op wist

en het moeten beslissen over zaken

die padieloe wel weet en zij niet

maar vooral merken dat de vrouw zelf

er ook geen verstand van had

('s avonds besluiten ze bij de

oorspronkelijke uitgever te blijven).

ook is er het besef dat het nu

de laatste vrijdag is dat ze

een vaste afspraak heeft met padieloe

en er eigenlijk niet in geslaagd is

de kinderen echt voor zich in te nemen.

opeens ziet ze die stilletjes staan

luisteren naar gegeneerd huilende oma.

padieloe controleert meteen

 wat voor een foto's wiekeloe

heeft gemaakt voor ze het toestel terugkrijgt.

de kinderen gaan weer naar boven

en wanny zoekt ze even later op

om afscheid te nemen. wiekeloe

komt haar tegemoet en hij klopt

twee maal op zijn eigen gesloten deur

voordat ze binnentreden en dan

gaan ze naar de kamer van vita,

waarop hij ook twee klopjes geeft

alvorens haar kamer in te komen.

zij ligt voorover op bed,

knieën op de grond en knuffel erbij

een beetje te soezen en te luisteren

naar een muziekje.

bedrukt gaat wanny treinwaarts.
volgende keer is de familie op vakantie
en daarna zit vita op de kleuterschool
en werkt padieloe op vrijdagen.