willem heeft zijn onlangs
"zeer jong" verklaarde oren
eens te luisteren gelegd hier en daar
en is tot de ontdekking gekomen
dat een gehoortest alleen maar meet
of je een piepje van een brommetje
kunt onderscheiden, een hoge fluittoon
van een gezongen gilletje, een triller
van een aria, of je een ingehouden hikje
op een meter afstand kunt vergelijken
met een amechtige ademtocht.
hij blijft inderdaad hetzelfde horen
als enkele jongelui uit
de wereld van de bonkebonkmuziek.
hij vraagt nog al te vaak "wat zeg je?"
loopt door als iemand roept "wacht even!"
en hoort zijn eigen hart niet bonken
als hij vreselijke angsten uitstaat.
redenen genoeg dus om de wereld
van de piepers en de ritselaars
de rug toe te keren en vastberaden
op zoek te gaan naar iemand
die dieper kan inzoomen
op zijn unieke persoonlijkheid.
weldra heeft hij een dame opgescharreld
-waar precies wil hij niet kwijt-
die al aan de deur zegt:
"die doktersjas doe ik gezellig uit"
"die doktersjas doe ik gezellig uit"
terwijl ze een gloednieuwe witte doorzichtige
schortachtige creatie afwerpt en verder
in shawls gehuld blijkt te zijn
met duizelingwekkende pauwenkleuren.
"luister!" zegt ze:
"het is een zeer wijdverbreid misverstand
"het is een zeer wijdverbreid misverstand
dat je alleen hoort met datgene
wat achter je gehooringang zit.
de reguliere genezers hebben daar
geen flauw idee van. die denken te veel
aan gauw en snel en diagnose en snijden
of duur apparaat want provisie.
daar doen wij hier niet aan.
wij rekenen af per sessie
en u betaalt alleen de tijd."
willem is verrukt.
hij heeft alles goed verstaan
omdat hij aan haar lippen hangt.
hij knikt en tekent ademloos.
dan kan het onderzoek, de therapie tevens,
een aanvang nemen.
hij wordt genood om ontspannen
in een oorloze leunstoel plaats te nemen.
zij zit op een alle kanten op rollende
ecokruk met een zadel tussen haar benen
en is voortdurend om hem heen.
ze begint dan met heel zacht
in zijn linker oorschelp te knijpen.
"doet dat pijn?"
"in tegendeel!" glundert willem.
"dan gaan we verder.
we zoeken nu de pijngrens.
bent u er klaar voor?"
willem is overal helemaal klaar voor.
dan volgt een ritueel van kloppen, knijpen,
likken, sabbelen, olieën, fluisteren,
brullen, trekken, lebberen, inrollen, uithijgen
en opnieuw beginnen.
willem probeert uit alle macht
om niet te gillen van genot, maar
na een uur of drie houdt hij
het niet meer uit en kronkelend
gilt hij "genoeg, alstublieftdankuwel!!"
"uw rechteroor nog!"
zegt de shawldame haar mond afvegend.
maar willem staat flux op,
legt het afgesproken kleine fortuintje
op zijn stoel en maakt zich
voor de zoveelste maal in zijn leven
uit de voeten.
met een mond van oor tot oor.
dat wel!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten