brocante
ze heeft vanaf haar vroege jeugd
rondgezworven langs 's heren wegen
om te ontsnappen aan het gezellige gekrakeel thuis,
waar haar ouders het bestaan hadden
16 kinderen het licht te doen zien,
die onderhouden werden met
de handel in melkproducten.
brocante was namelijk doof.
daardoor zag ze des te beter,
hetgeen haar vanwege niet
gemakkelijk kunnen meepraten
geregeld de straat op leidde
alwaar ze haar eigen stille avonturen beleefde,
die voornamelijk te maken hadden
met vondsten en bezweringen.
het begon als een ritueel wanneer ze
een rode auto in het vizier kreeg.
als ze dan eerst haar linkerduim bevochtigde,
die afdrukte op de open rechterhand,
er vervolgens bliksemsnel mee
haar voorhoofd aanraakte en direct
in de handen klapte, dan zou ze
binnen twee dagen iets vinden,
iets heel speciaals waar ze wat aan had.
er reden in die tijd
niet zo gek veel rode auto's, maar soms
kwam er wel eens aan op het dorp.
voor het ritueel maakte het niet uit
of alle auto's verschilden.
het gold net zo goed als
de auto even uit je gezichtskring verdwenen
was geweest en dan weer opdoemde.
zo gebeurde het dat haar ouderlijk huis,
waar ze slechts een nachtkastje het hare mocht noemen,
de trofeeën niet meer kon herbergen
die ze links en rechts had opgedaan
en ze zocht naar ruimte om
haar schatten te stallen.
op haar elfde had ze al een schuurtje bemachtigd
bij een alleenstaande heer, maleis genaamd,
een oude vriend van wiese walla,
die plezier in haar had zonder belangstelling
voor het onderste uit de kan.
hij vergezelde haar zelfs wel eens
op haar strooptochten, hielp haar
met het versjouwen van steeds grotere vondsten
naar het schuurtje achterop het terrein van de boer,
weldra naar de schuurtjes, de tuin
en op het laatst een loods, waar ze
toen ze 15 was voor het eerst open huis hield.
iedereen in jolkapelle, de goeroekraal en
omliggende buurtschappen werd uitgenodigd
om te komen kijken,.. en kopen liefst.
bij die gelegenheid bleek al
dat ze moeite had met het doen van afstand
van de spullen die ze zo enthousiast
bijeen had gescharreld.
aan al wat er stond zat een dierbaar verhaal vast,
waar de koper absoluut van op de hoogte
moest worden gesteld en altijd kon hij
het gekochte terugbrengen.
meer kon ze niet doen. ze verbeet zich
want in haar eigen onderhoud voorzien
dat vond ze vanzelfsprekend, niet zeuren dus.
ze begon plezier te krijgen in het rekenen
en berekenen wat dingen waard waren.
ze reisde soms zelfs om uit te zoeken
wat ze voor haar spullen kon vragen.
het was, ontdekte ze, niet altijd juist
dat iets waard is
wat de gek ervoor geeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten