observaties

abri freugd en de zijnen

eerst een van zijn ferventste aanhangers:

ze drinkt groene thee met een schijfje limoen;

ze savoureert haar koffie zwart met suiker

ze nipte witte wijn, wel droog en bubbelend,

ook nog na twee dagen, maar

in opdracht van blauwe smaakgoeroe abri freugd,

tegenwoordig, met beetje vies gezicht, rode,

van uiteraard het recentst mogelijke jaar,

uit nadrukkelijk niet nader te noemen en 

al in het geheel niet met bezoeken

te verontreinigen streken,

want alleen vers is freugdig.

gegraveerd in het 

op een hoge poot balancerende glas

dat net als voorheen 

voor een kwart wordt gevuld en

talloze malen mondjesmaat bijgeschonken-

staan zeer jonge twijgen  

van de aloude en geliefde

maar o zo giftige goudenregen.

deze glasblazerswaarschuwing kent ze,

maar wenst ze te negeren, hetgeen bijna lukt.

alleen bij het dagelijks ritueel van klinkend proosten

kan ze niet nalaten "voorzichtig! zachtjes!"

te fluisteren en daarna, heel heel heel even,

gaat haar rechterhand voor de dorstige mond

als om haar het zwijgen op te leggen.

de thee: daarvoor bezit ze een onmisbaar en zeer eigen setje,

dat ze al vanaf haar 12de, nu 65 jaar geleden,

overal mee naartoe neemt, waar ze langer dan een dag verblijft

polka is een polyglot

van het zuiverste water.

menige verhuizing en een breed scala

aan vrienden, zielsverwanten, vakantie-oorden,

en familie, plus kalme leergierige interesse

in wat zich buiten het vaderland afspeelt

hebben haar een internationale allure bezorgd.

haar nieuwe geliefde verschilt zeer van haar

kortelings in pais en vree overleden echtgenoot,

die haar met zijn overdonderende ego

geregeld het zwijgen oplegde zonder zich

in het minst te bekommeren om haar eh...

enfin, voorbij is voorbij en nu heeft ze

iemand gevonden die zijn ego op het doek uitleeft,

en haar op handen draagt, met trots!

op haar oude dag is er een sprookje 

aan het geschieden.

polka heeft een kijker, een luisteraar, 

een man gevonden, die zich niet heeft laten

kisten en aanpassen aan de harde buitenwereld

maar die kalmpjes wat zich in hem afspeelt 

laat gedijen en

met belangstellend, 

geconcentreerd oog opneemt.

hij houdt zich verre van de hele wereld 

in een paar streken te vereeuwigen, er al dan niet

 en passant per kwast commentaar op

te leveren, of er zelfs verbeteringen aan voor te stellen:

hij is een uitzonderlijk begeesterde

pars pro totoschilder van onderwerpen

die zich voor de eenvoudige leek

totaal niet als deelbaar voordoen.

zonder een voorbeeld te willen stellen

of anderszins de diepte of hoogte te zoeken.