u, vondeling, aanbid ik

zoals langzamerhand steeds duidelijker wordt

verkeert willem graag in gewetensnood.

zijn spaanse tijd ontlastte hem een poos:

de dwang, de strakke leiding van sinterklaas

alsmede het zuidelijke temperament

van zijn collegae, gaven hem geen ruimte

om zich af te vragen of hij niet

anders moest denken en zijn

of had moeten willen of kunnen.

doen wat gedaan moest worden deed hem goed.

nu hij weer op eigen benen staat

moet hij helaas constateren

dat hij geen richting kan vinden,

geen weg die hij zou willen inslaan,

geen ideaal dat hij kan omarmen

om zijn leven aan op te offeren.

wiese walla is dood en

er staat zelfs een heuse steen

op haar graf, waarin haar naam

 correct gebeiteld, dat eindelijk.
 maar er is iets anders,

iets dat willem eindeloos bezighoudt.

er staat onder die naam:

"u, vondeling, aanbid ik"

wat wil ze daarmee zeggen en tegen wie?

ze heeft deze woorden niet voor niets

achtergelaten voor wie haar komen bezoeken.

wat, oh wat heeft dit te betekenen?

hoe langer willem erover nadenkt

hoe onrustiger hij wordt.

wie bedoelt ze, voor wie

heeft ze juist deze uitzonderlijke tekst

in haar steen laten zetten?

kent hij een vondeling?

een aanbeden vondeling, wie
zou dat niet graag zijn?

aanbeden door wiese walla zelf,

dan moet je welhaast een halfgod zijn!

hij keert steeds weer terug naar

het graf met de intrigerende tekst

en hij raakt ervan overtuigd

dat het zijn opdracht, lot misschien, is

om dit raadsel op te lossen.

wie weet wat voor een verrassing

 hem te wachten staat.

hier vindt hij een taak, een levensdoel.

ten eerste gaat hij interviews organiseren

met nabestaanden en buren.

ten tweede moet hij haar archieven

te pakken zien te krijgen,

redden wat er te redden valt sinds ze

in handen zijn gevallen van

 een onbetrouwbare  executeur.

hij zal heel jolkapelle eens laten zien...