120627 aanwezigheid

120627 een aanwezigheid

een rijk innerlijk leven is dodelijk vermoeiend.
vaak gaat het gepaard met gebrek aan nachtrust,
want de paarden van de verbeelding
 slaan bij het minste of geringste op hol
en storen zich aan nacht noch ontij.
vandaar dat lieden die begiftigd zijn
met een vaak uit de hand lopend gedachteleven
opvallend vaak rondhangen in kringen
waarin het lichaam wordt aangesproken,
uitgedaagd en afgemat.
als ze dan nahijgend thuiskomen
kunnen ze eindelijk genieten
van een "welverdiend" en verrukkelijk dutje
zonder geplaagd te worden door hun
losgeslagen verbeelding.
wie die uitweg niet kan vinden
zal zich moeten behelpen met meditatie,
alcohol of een extreme hobby dan wel religie.
omdat een religie nogal eens
lastig te kiezen is -je kunt door de bomen
het bos niet meer zien- en een slechte naam heeft
onder piekeraars die wat ze moeten denken
niet met de paplepel is ingegeven,
wordt tegenwoordig vaak een andere oplossing gekozen
om de gedachtestroom mee te reguleren of in te dammen.
steeds meer mensen kijken je een beetje wazig aan,
hun ogen staren ergens in de verte
en dan vertellen ze je bloedserieus en vertrouwelijk,
als een soort intieme bekentenis,
dat ze in "Iets" geloven: "er Moet Iets Zijn!"
het is geen religie want "nee ik geloof niet in een god
die vanuit de hemel mijn leven leidt."
"wat is dat Iets dan?" vraag je als geïnteresseerde sporter,
want bewegen en je uitputten kost veel tijd
en wie weet kun jij die ook overhouden
als je deze uitweg ziet.
"ja eh, nee het is iets, eh je kunt het niet geloven
of aannemen, je moet het voelen,
het is een ervaring, je weet gewoon
dat het er is, dat weet je,
dat weet ieder mens diep van binnen,
als die maar stil kan zijn en luisteren, waarnemen."
je hoort en merkt niets en vraagt:
"dus als je helemaal alleen zou zijn
in een oerwoud bij voorbeeld, dan voel je duidelijk
dat je niet alleen bent, dat er een aanwezigheid is?"
"nou ja het hoeft geen oerwoud te zijn.
of hou je me voor de gek?"
"neenee ik heb het niet over twee gele ogen..."
"je moet anders leren kijken, je open stellen
voor andere dimensies, daar moet je aan werken."
"welke dimensies dan en hoe stel je je open,
hoe gaat dat werken in zijn werk?"
"tja,..." de ogen staren weer in de verte,
waarschijnlijk in de richting van de dimensies.
je fietst nadenkend naar huis,
onderweg de wolken onderzoekend aankijkend.
het is raadselachtig.
ze zeggen niets, onthullen niets.
"niet bang zijn voor mijn aanwezigheid!"
probeer je ze gerust te stellen.
"ik ben gewoon alleen."