120611
moeder van de bruidegom
ruim een half jaar lang heb ik dagelijks geprobeerd me de zweedse taal en uitspraak eigen te maken:
zinnen, woorden, grammatica, zweedse radio zodra de computer aanstond,
zweedse films, zweedse verhalen met voorgelezen tekst,
eenvoudige cursussen op cd, een heleboel boeken en woordenboeken
met uitleg van de uitspraak, uitzonderingen en regels, liederen en gedichten.
woorden: ik ken er honderden.
ik droomde zweeds, ik sprak zweedse woorden of zinnen uit op de fiets
of tegen de katten, waar ik ook was vaak.
het zweeds werd mijn dagelijkse denktaal en ik verdenk mezelf ervan
dat ik alleen aan simpele dingen kon denken
omdat ik voor ingewikkelde gedachten geen taal had.
er waren de weinige confrontaties met maria,
waarbij bleek dat mijn uitspraak of vermoeden daarvan niet juist waren. maar ach...
en dan kleding: maanden bezig geweest
met wat ik aan zou moeten trekken op de bruiloft.
combinaties gefotografeerd, kleding en accessoires geleend,
me laten adviseren door iedereen die ik ken,
3 paar schoenen gekocht, 9 kousenparen -ze worden per setjes van 3 verkocht-,
3 witte T-shirts, 2 witte onderbroeken, twee zwarte broeken, een horloge.
en wat doe ik voor de drie gelegenheden waar ik moet opdraven?
de eerste avond van kennismaking draag ik
een eenvoudig suède hemd met halfopgerolde mouwen.
mijn haar föhn ik met gel maar het valt terug.
oh ja dat haar. tijdenlang aarzel ik over
of ik al dan niet naar de kapper moet,
kam ik mijn haar beurtelings met scheidingen links, rechts,
in het midden en dwarsover en opeens zit ik bij een turkse kapper
en zeg "knip maar wat."
op de Grote Dag werk ik ontspannen aan de foto's
van de vorige avond want de zweden waren erg aardig
en ik was niet bang meer. het zweeds was er niet echt van gekomen
maar we spraken er wel over en iedereen vond het erg leuk
dat ik mijn best had gedaan.
ik moest me opeens haasten
want het oei is de hoogste tijd. ojee opschieten. het zal me toch niet gebeuren ....
alle spullen behalve de kleding liggen gereed naast het horloge
dat ik op 't laatst om wil doen en de ov-kaart.
er was de afgelopen weken en met name de laatste dagen
steeds van alles zoek geraakt. zocht ik niet naar de tekst
van mijn toespraak, nee niet de eerste drie versies maar de enige ware,
waar alleen dat ene zinnetje nog bij moest in het zweeds
-maar waar had ik dat ook alweer gevonden, waar gekopieerd?-
dan was ik weer het kado voor maria haar verjaardag
2 dagen later kwijt, of mijn sokken of portemonnee
of de tasjes die ik mee moest nemen. ik had uren in paniek rondgezocht.
de toespraak was door loedie na 2 afkeuringen
( onder het mom van te weinig persoonlijk, te oud engels,
te onbegrijpelijk, te nergens op slaand, te geen touw aan vast te knopen,
te onderschattend wat ik kon) van harte goedgekeurd
en daarna had ik er toch weer aan zitten te sleutelen. verpest?
ik was er tijden van in de put geweest
want als ik persoonlijker had willen zijn dan was ik persoonlijker geweest
en als ik beter had gekund dan had ik het beter gedaan
en zoals iemand teecht opmerkte: "engels is kan niet verouderen".
de coupletten van het gezamenlijke lied,
die ik had geschreven waren wel goed
en staken uit boven die van loe en zelfs loedie.
daardoor vatte ik weer moed en ik maakte een nieuwe toespraak.
die was goed.
op de ochtend van het huwelijk sprak ik hem hardop uit
en struikelde herhaaldelijk, stotterde,
viel over het woord "tearjerking" met name.
"langzaam" had loedie gezegd, "heel langzaam,
neem je tijd en raffel hem niet af. ze moeten stil zijn terwijl jij praat".
ik zag af van losse hand en steekwoorden
en besloot hem ongecompliceerd in zijn geheel voor te lezen.
dat geschiedde later pal na de prachtige toespraak die loe hield.
maar bang was ik niet en het ging uitstekend.
maar de kleding dus, die ochtend...snel, heel snel beslissen.
donkere dag dus "giraffebloes" aan, maar
daar moest iets over en onder.
voor eronder vond ik een leuke kleur t-shirt. ok.
rode jasje erover. nee ik vond het niet staan.
toch door iedereen afgeraden zilveren jasje.
dat voelt beter ook al komt die bloes eronder uit.
als je kijkt of het zo hoort, hoort het ook zo.
comfortabele zwarte broek, twee paar schoenen
en kousen gewoon in grote sporttas want iemand zei
dat je die wel ergens kwijt zou kunnen.
oh wat heb ik een haast, lippenstift, lichte eyeliner,
spiegeltje -ook speciaal aangeschaft- in tas. waar is dat horloge nou weer?
niet te vinden. gauw weg dan maar zonder.
alle aangeschafte en geleende tassen waren verworpen
en alles ging in de sporttas, ook de hoed,
de ketting die ik zo maar in de tram na make-up moest omdoen,
extra onderbroek.
schoenen en sokken wisselen bij het stadhuis.
geen tijd om te föhnen. dan maar gel en drogen en uitkammen onderweg.
sleutels, beetje water voor als maagklepje opspeelt
en rennen naar de tram en wachten.
als hij even stilstaat doe ik gauw de lippenstift en ooglijn
maar waar is de kam. hele tas omgekeerd. geen kam.
de ketting kan ik wel omkrijgen maar hij vloekt vreselijk bij het t-shirt,
dat vloekt bij de hoed en ook veel te hoog halverwege mijn hals zit.
ketting weer in tas. dan moet ik shawl kopen in den haag. tijd genoeg daar.
in dure zaak me laten adviseren en shawl van 10,95 gekocht
maar toen ik de winkel uitwas vond ik hem al te wit
en ik liep een andere, een goedkope zaak in,
haalde de hoed te voorschijn en vroeg een oude dame
me te adviseren over de kleur. ze wees er een aan
en ik betaalde 2 euro, de laatste die ik in mijn portemonnee bleek te hebben.
ik had dus ook geen kam bij me en kon die ook nergens kopen.
geen geld ook meer, trouwens.
bij stadhuis hoed opgezet, van schoenen en sokken gewisseld,
tas in garderobe zodat ik zakdoekje moest lenen
toen me volkomen onverhoeds de tranen in de ogen
toen ik lukas en maria zag komen aanlopen.
nu had ik weer geen zak of tas om dat zakdoekje in op te bergen.
ik hield het een tijdje in mijn hand
en later gaf ik het aan loe, die gelukkig de zakken
van zijn nieuwe pak niet had laten dichtzitten zoals zijn zus hem had geadviseerd.
ik had van plaats moeten wisselen met josje
omdat de echte moeder op de echte moedersplek moet zitten
en ik zei tegen loe dat nu we toch echte vadertje en moedertje speelden
hij ook mijn zakdoek moest bewaren,
maar weldra moest ik hem weer opvragen
en ik zag dat loe ook steeds tranen in zijn ogen kreeg
precies op de momenten dat het mij ook te machtig werd.
we keken elkaar verbaasd aan en ik zei gauw "huilebalk!".
de hoed schoof af en toe een beetje naar beneden,
vooral omdat ik hem nogal eens stootte tegen de achterkant van de stoel
en ik voelde na de plechtigheid dat mijn broek ook steeds afzakte.
van loe leende ik bij hem thuis gauw even een riem,
waarin nog wat gaatjes geperforeerd moesten worden.
voor de rest ging alles goed behalve dat mijn haar
weer zielloos over mijn voorhoofd hing zoals bij mongolen.
en dan het zweeds:
ik sprak geen woord zweeds en knikte een beetje imbeciel
als een van de zweden me probeerde te animeren
met een eenvoudige vraag of opmerking.
niets, helemaal niets bleef er over van mijn vlotte zweedse babbel tegen mezelf.
het engels ging me wel heel vlot af.
de hoed was inmiddels in de tas verdwenen
en verder deed ik of ik nix merkte.
dat lukte en toen mijn toespraak en het lied klaar waren at ik snel iets.
ze hadden iets vegetarisch klaargemaakt. dat bestond uit een vegaburger,
vegetarische saté en een soort met kruiden overstrooide bami.
toen ze kwamen vragen of ik ervan had genoten
zei ik dat het nogal droog was geweest,
maar dat bleek mijn eigen schuld want ik had er natuurlijk,
zoals het een welvleeseter betaamt, saus over moeten gooien.
dan zou ik ook niet geproefd hebben dat het
behalve naar ouwe fietsbanden nergens naar smaakte.
ik liep achter de fotografe aan, een oude vriendin van loe en mij, nu alleen van loe en josje, naar buiten om het paar te fotograferen aan zee
toen het even leek of de zon verscheen.
ze was geirriteerd en zei dat ik in de weg liep.
verder was er nog de trouwambtenaar
die lukas en maria speciaal hadden uitgezocht.
hij was zelfs bij ze op huisbezoek geweest en wist al onze namen,
de mijne ook omdat ik op de moedersplaats zat,
en deelde overdadig over al wat in de wereld mogelijk is
complimenten uit. tot en met een handkus voor maria.
ik vond hem net een figuur uit dickens
en zo sprak hij ook zodat ik de slappe lach kreeg.
bij het bewerken van de foto's
bleek dat ik hem buiten beeld had gehouden.
toen het paar de dansavond opende
na het binnenstromen van de avondgasten
stond ik met agnes en wim een eind van ze vandaan.
ik zag ze in de verte, zag loe met maria dansen,
lukas met haar moeder maar ik kon niet verder
en vertrok met agnes en wim, die me thuis zouden brengen.
dat was zo afgesproken, dat je met stille trom kon vertrekken.
ze zetten me tot mijn vreugde thuis af,
ik liet ze even om het hoekje naar de polder kijken
en voerde ze mijn huis binnen
waar het stonk want de ramen waren
vanwege de wind de hele dag gesloten geweest
en konden nu ook niet zomaar open in de kamer vanwege de muggen.
maar dat mocht de pret niet drukken.
ze begrepen wel waarom ik zo gelukkig ben met dit huis op deze plek.
