kaatje kiek

je wordt voor altijd mijn geluksmoment.

zolang ik leef en bang ben

kan ik verdriet verdrijven

met de herinnering aan jou,

kaatje mijn kukie: zoals jij

tegen mijn gezicht lag

snorrend en strak tegen me aan

en ik helemaal gelukkig

want mooier kon ik het niet verzinnen:

een snorrend tevreden kakeltje

met zijn rug tegen mijn wang,

soms met zijn gezicht

snuffelend in mijn haar,

toucherend mijn wimpers;

soms even fluwelen pootje

tegen mijn wang -wat is er, ka?-.

altijd meedraaien als ik

20 maal per nacht van houding wisselde.

en ik van mijn kant:

altijd ruimte maken voor jou,

een plekje vrijhouden, proberen

stil te liggen; een knuffeltje hier,

aaitje daar en liefhebbende woorden

heel de nacht, ja zuchten van geluk.

nooit boos was ik of geërgerd,

één bonk vertedering

riep je in me op;

meer dan 14 jaar lang

had ik je onafgebroken lief, mijn kaatje.

je was een en al wie je was.

ik draaide de sleutel om,

de deur ging open

de sleutel brak niet af

en dan werd ik iedere keer,

iedere dag soms meermalen

overrompeld door blijdschap.

daar was ik weer daar was jij nog

daar waren we eindelijk

eindelijk samen eindelijk rust.

jij kwam blij aanlopen soms

of keek op van waar bleef je nou,

of je sprong op en liep naar het kleed

en je rekte je en zette je nageltjes,

die je nooit wou slijpen,

erin en snorde en ging plassen

en eten en drinken en strekken

en rennen en snorren.

en ik snorde mee:

voorlopig ga ik niet meer weg, hoor ka,

ik blijf bij je zolang ik kan want

je bent mijn liefste katertje.

en dan kwam je op schoot

en sprong eraf en ging elders

binnen oogbereik genieten en slapen,

mij  zo eindeloos rustgeven, gelukkig maken.

nooit zit ik meer verlegen

om aangename herinneringen.

je verdringt de zeppelin boven zee

terwijl ik op mijn rug in de golven deinde.

je ligt erbij, kaka, er bovenop.

oh kukiemijnkaka

ik mis je in heel het huis:

je gerommel met brokjes

je geslok van het water

je huid tegen mijn benen

je lengte over mijn schoot

je snor, je gesnor

je gedoe op de kattenbak

je teruggetrek bij bezoek

je wegkijkende ogen bij vreemden

je gekauw op plastik tassen

je alerte oortjes, je angst

voor onweer en hoe je, jong nog,

alles liet lopen van angst dan.

je leerde in de kattenbak een veilige plek

te vinden, je kon vuurwerk

onderscheiden van onweer

maar stortregen maakte je wantrouwig.

je bleef afstandelijk kijken

naar iedere vreemdeling, en ook

bekenden mochten je niet te na komen.

ik ging twee maal te ver:

de eerste keer bij de verhuizing.

je beet en krabde me helemaal kapot,
 en nu, nu je in vrede misschien

hier had kunnen sterven,

nu moest ik zo nodig met je

naar de dokter om je te redden

misschien of om je te helpen waarschijnlijk

uit je pijn, je lijden.

je stierf toen ik even

naar huis was gestuurd.

dat spijt me zo, kakamijnka:

ik had je zo graag vastgehouden

tijdens je laatste lieve adem.

je kleedje, je borsteltje

je rieten manden

door het hele huis met behaarde plaids

en kussentjes, met doeken

en truien zodat je lekker lag,

je veilig voelde. ik verwende je,

voorkwam je wensen, verzon speeltjes

en spannende geluiden, rolde met knikkers,

bolletjes wol, draadjes, ik verstopte

snoepjes want jij maakte mij

tot een teder mens, je maakte

me trots op mezelf

in jouw ogen mijn kaatje

waar ik ook was,

vooral in openbaar vervoer

verlangde ik naar jou

naar dat ik de sleutel

omdraaide, die niet afbrak,

en ik riep "koetjekoe!"

en dat je dan kwam

en je uitstrekte,

nagels in tapijt, blij de bak op,

 eten, drinken want je had

op me gewacht zonder verwijt

zonder meer en dan zaten we

bij elkaar op schoot en

nooit nee never

heb je me teleurgesteld

kom je, ka, kom je

riep ik vanuit de slaapkamer.

je kwam nooit meteen.

ik riep het nog en nog,

ik legde het kussen opzij.

dan voelde ik een sprong:

daar was je, je liep

vanaf het voeteneind

naar mijn oor en daar

fluisterde je me toe

je verrukkelijke gesnor.

soms kon ik niet slapen

van blijdschap om jou.

ha kaatje, zeg ik

maar er is geen kaatje.

de rieten manden zijn geschoond

het voer dat je de laatste dagen

niet meer aanraakte

heb ik weggegooid.

je gesnor, je blijdschap,

je schattende blik,

je tegen me aankruipen, je opmerkzaamheid

je afzijdige houding tegen vreemden,

je gesnor oh kaatje mijn kaatje

waar ben je ik mis je.

groet hudel van me en als je durft

ook nikki en de mons en takkie

en bremmetje en blauwe.

en rust in vrede.

ik heb je lief. 

soms zong ik zachtjes

een liedje voor je

van stille volle klanken

je keek me dan aan en spinde

je vond het mooi

het ging over jou

over dat je de liefste

poes van de hele wereld was.

dat begreep je.

instemmend nestelde je je

op mijn schoot.

zie je dat, ka?

zei ik en je zag het

hoor je dat, lief?
en je hoorde het.

ben je blij kaatje?

en je was blij.

kom je bij me slapen?

en je kwam.

wil je wat lekkers?

en je wou wat lekkers

en ik wist zeker dat je

het niet deed of wilde of vond

om mij te plezieren

maar omdat je wist

dat het goed was.

jouw vertrouwen

hield mij in leven.

soms tikte je me aan,

een heel klein mauwtje en ik zag het:

je oogjes, ik moet je oogjes doen.

dan kookte ik water,

je liet je oppakken,

-ging daarvoor klaarstaan-

je kwam op schoot en

ik maakte je oogjes al die jaren schoon

want altijd als je bang was

of in de war, dan lekten ze

en medicijnen hielpen niet.

je liet me begaan

en dan waren ze schoon

en alles kwam in orde.

het leven was zo simpel.