"eigenlijk gebeurt er nooit wat

in jolkapelle aan de sloor

en dat is altijd een heel gedoe:

alles stroomt, niets beklijft

en al dobberend en kabbelend

vinden wereldwonderen plaats

alsof het niets is.

terwijl in het heelal de hitte stijgt,

stofwolken van sterrengruis samenklonteren,

inklinken, ontploffen, terwijl

stervende sterren zwarte gaten achterlaten

heel wat groter dan ooit 

een jolkapeller kan bevroeden,

worden er daar plannen beraamd,

gebouwen gesloopt, akkers geploegd,

en wordt erop los gezwetst alsof de eeuwigheid

nog wel even op zich zal laten wachten.

filosofen komen op en gaan onder

laten licht achter, verbijstering en

voornamelijk onverschilligheid,

want er is gewoon werk aan de winkel:

de vijver moet geschoond,

het hooi gebundeld en dan blijft de vraag:

waar zijn alle vermisten gebleven?"

zo luidt een hoofdredactioneel artikel

deze week in het jolkapellertje.

het eindigt met de oproep

om niet te vergeten, om terughoudend

te zijn tegen vreemdelingen,

met name doorzichtige types te mijden

en zonder ophouden te blijven uitkijken

naar misschien wel engelachtige ontvoerders. 

de naturisten

de laatste decennia is er 

een wildgroei ontstaan aan goeroes die hun volgelingen 

wat willen oppeppen, die leerlingen zoeken

die een steuntje in de rug nodig hebben

teneinde de lasten des bestaans

te leren omdopen tot levenslust.

sommigen van hen zweren als vanouds

bij eenvoud en terug naar de natuur,

zoals de ouden dat in de loop

der eeuwen praktiseerden

in hun eenzame-hutjesgemeenschappen

op de hei of in bos en veld.

dat een opeenhoping van idealisten veelal

-zeg maar:immer!- uitloopt

op allerlei vreselijke,

-en aangeboren voor de overleving

van iedere soort,

zeg maar gewoon noodzakelijke,

gevechten, spreekt achteraf voor zich.

ondanks de historische overvloed

aan tragische misverstanden,

jaloerse geschiedenissen,

mislukkingen, uit de hand gelopen tweegevechten,

spreekt, altijd achteraf gezien, voor zich.

ondanks de historie, die aan belangstelling inboet

vergeleken met de brandende drang van het heden,

poppen de verloren idealen

van veel vergane voorgangers

bij tijd en wijle weer op

in nieuwe jasjes, of juist ook zonder.

want ook het afleggen van wat

met name ook een prachtvermomming

is gebleken voor niet zo geslaagde

of zich niet mooi groot sterk genoeg wanende

types, is een serieus ideaal

van voornamelijk manlijke leiderstypen.

vrouwen geven vaak de voorkeur

aan gedeeltelijke vermommingen 

of accentueringen, die ook

wat oogstrelender zijn voor alle geslachten.