dolend door het moeras
"weet je wat het is?"
fluistert Pyra tegen priorin Clara
tijdens een fietstocht door de Graler grienden:
"je wordt er zo af-han-kelijk van."
zo heeft Clara het nooit bekeken.
ze voelt zich op slag een Vrije Onafhankelijke Vrouw.
"waarom begin je er dan toch steeds weer aan,
en dan nog wel met van die types
die zo zeer op hun gevoel leven
dat er geen plaats is voor verstand?"
gooit ze de knuppel maar eens
ruw in het hoenderhok.
"hoho geen kwaad woord over gevoelstypes.
die laten zich in ieder geval
niet hun leven lang domineren
door verstand, berekening en redelijkheid.
ik kan niet anders dan daar jaloers op zijn.
ze werpen zich ogenschijnlijk
in 7 sloten tegelijk, maar dat vermaledijde gevoel
redt ze wel mooi van de ondergang,
en ik, met al mijn gepieker en ook daadkracht
ontbeer dat al mijn hele leven. en node!
ik kom net zo goed in een van die sloten terecht
en wat of wie redt mij?
alles moet ik altijd zelf doen."
"ach Pyra toch, dat is het mooiste wat er is:
alles zelf doen: daar heb je het meest aan.
je hoeft nooit te smeken, vragen,
wachten, danken en terugdoen.
dat maakt al wat je zegt en doet zuiverder."
"verlang jij dan nooit eens naar een arm om je schouder,
naar even rusten tegen iemands borst,
naar een type dat je onvoorwaardelijk steunt
en van wie jij ook openlijk mag houden
zoveel als je wilt? naar een wederzijdsheid,
naar met je hele hebben en houwen
bij iemand thuis zijn?"
"ik voel me alleen al bij de gedachte
gekleineerd, slachtoffer, patiënt, baby....
ach vrouwtje, meisie, kindje, poepie...ik gruw ervan!
ik word het liefst met eerbied benaderd,
nou eh niet benaderd maar behandeld."
